"งั้นนายก็ไม่เห็นพวกเธอจะชอบนายมากแค่ไหน" หลินหยุ่นยื่นมือมาตบแขนเขาเบา ๆ "ตอนนี้นายคือคนดังทางเน็ตของอำเภอตงหนิงเราแล้วนะ"
หม่าซ่วยคลำจมูกตัวเอง ขำไม่ออกร้องไห้ก็ไม่ใช่
เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะดังด้วยวิธีนี้
เด็กจบมหาวิทยาลัยชิงหัวคนหนึ่ง แบกรับวิชาสืบทอดเทพธิดาสวรรค์ชั้นเก้า ฝึกคัมภีร์ประสานสมาน แถมยังต่อยหมีดำตายมาแล้ว ตอนนี้กลับกลายเป็นพนักงานขายร้านชุดชั้นใน แถมยังดังชั่วครู่บนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นเพราะหน้าตาหล่ออีก
เรื่องนี้ถ้ารู้ถึงหูไอ้แก่เฉินกั๋วต้งนั่นเข้า ป่านนี้คงหัวเราะฟันหลุดไปแล้ว
หม่าซ่วยคิดมาถึงตรงนี้ก็ส่ายหัว ไล่ภาพนั้นทิ้งออกจากหัว
สายตาเขาลอยไปหยุดที่หลินหยุ่นโดยอัตโนมัติ
วันนี้หลินหยุ่นสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำรัดรูปที่เน้นเส้นโค้งเรือนร่างช่วงบนได้ชัดเจน
ข้างล่างเป็นกระโปรงทรงสอบสีเทาเข้ม ความยาวถึงเหนือเข่าขึ้นมาสามนิ้ว ไม่สั้นไม่ยาว เผยให้เห็นหัวเข่ามนกลมกำลังดี
ขาทั้งสองข้างห่อหุ้มด้วยเลกกิ้งบุขนสีดำ เท้าใส่รองเท้าบู๊ตสั้นสีดำ
การแต่งตัวแบบนี้ดึงเอาเสน่ห์ทั้งหมดที่ผู้หญิงวัยผู้ใหญ่พึงมีออกมาให้เห็น
หม่าซ่วยกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง ค่อย ๆ กระแอม "แหะ ๆ น้าอวิ้น วันนี้ขายของได้เยอะมาก จะเลิกงานได้หรือยังครับ?"
เขายังรีบไปฝึกวิชากับอีกฝ่ายแล้วกลับหมู่บ้านซวงเฟิงถุน ถ้าไม่ออกไปตอนนี้ฟ้าก็จะมืดแล้ว
คืนนี้ยังต้องไปดักงูเหลือมยักษ์ที่หมู่บ้านฉือลาจื่ออีก
หลินหยุ่นเข้าใจทันที ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ มองดูนาฬิกาแขวนผนัง แล้วหันไปทางเคาน์เตอร์เก็บเงินด้านใน "อืม ยังเหลือนอกเวลาให้เลิกงานอีกครึ่งชั่วโมง เสี่ยวหลิว วันนี้เธอก็เหนื่อยแล้ว รีบกลับบ้านเถอะ ร้านฉันจะเก็บทำความสะอาดเอง"