"น้าอวิ้น นี่มัน..." หม่าซ่วยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลินหยุ่นกลับให้ตนนวด ไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ หรือ
"นวดหน่อยเถอะ ไม่ได้เสียหายอะไร" หลินหยุ่นพูดจบ ก็หดหัวกลับเข้าไปในครัว บานเลื่อนกระจกปิดลง เสียงก๊อกน้ำดังซ่าขึ้นอีกครั้ง
หม่าซ่วยยังไม่ทันได้พูดอะไรอีก หลินชูหรานก็เด้งตัวขึ้นจากพรม คว้าข้อมือเขาไว้ แล้วลากไปทางโถงทางเดิน "เร็วเข้าเร็วเข้า แม่ฉันพูดแล้ว นายยังอิดออดอะไรอีก"
หม่าซ่วยถูกลากจนเซถลาไปสองก้าว หันกลับไปมองทางครัวแผ่วหนึ่ง ด้านหลังของหลินหยุ่นพร่าเลือนผ่านบานกระจก ผ้ากันเปื้อนคาดอยู่ที่เอว กำลังก้มหน้าก้มตาหั่นอะไรสักอย่าง ไม่มีท่าทีจะมาช่วยแก้สถานการณ์เลยแม้แต่น้อย
เขากระตุกมุมปาก ถูกหลินชูหรานลากเข้าไปในห้องนอนสุดทางเดิน
จะให้ทำยังไงได้ล่ะ นี่เป็นคำสั่งของคุณน้าหยุ่นเอง หากภายหลังมาตำหนิตน ตนก็มีข้ออ้างแล้ว
ประตูปิดลงด้านหลัง หลินชูหรานปล่อยข้อมือเขา เดินไปถึงข้างเตียงไม่กี่ก้าว ทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนผ้าปูที่นอนสีฟ้าอ่อน หันหน้ามามองเขา
ท่านี้ทำให้หม่าซ่วยชะงักไปทันที ในหัวคัมภีร์ประสานสมานเริ่มทำงานเองโดยอัตโนมัติ
รูปร่างของหลินชูหรานนั้นเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ
ตอนนี้นอนคว่ำอยู่ เสื้อฮู้ดมีฮู้ดสีเทาอ่อนเพราะท่าทางทำให้ชายเสื้อด้านหลังร่นขึ้นมา เผยให้เห็นเอวบางขาวเนียนท่อนหนึ่ง รอยบุ๋มเอวเห็นชัดเจนภายใต้แสงไฟ
ส่วนที่ห่อหุ้มด้วยกางเกงยีนส์บนเตียงก่อเป็นเส้นโค้งอิ่มเอิบ จากเอวถึงสะโพกถึงขา เส้นโค้งลื่นไหลดุจเนินทรายที่ถูกลมพัดผ่าน ตามจังหวะหายใจเบา ๆ ของเธอ เส้นโค้งนั้นก็พลิ้วไหวเล็กน้อย