คราวนี้หม่าซ่วยไม่มีจอบสามง่ามแล้ว
ไอ้นั่นยังปักคาหมีดำอยู่ เขาไม่มีเวลาดึงออกด้วยซ้ำ
จังหวะที่หมีดำกระโจนเข้าใส่ หม่าซ่วยกัดฟันกรอด ถอยหลังเป็นพุ่งเข้าใส่
เขาย่อตัววูบ มุดเข้าไประหว่างขาหน้าทั้งสองของหมีดำ ทั้งร่างเลื้อยไปอยู่ใต้ท้องหมี
ตรงนั้นเป็นจุดที่อ่อนที่สุด ไม่มีขนหนาป้องกัน มีแค่ผิวหนังบาง ๆ ชั้นเดียว
หม่าซ่วยวงหมัดกลับ ต่อยลงท้องหมีดำเต็มแรง
“ปัง!”
เสียงทึบดัง หมีดำร้องเปลี่ยนสำเนียง
ลำตัวมันงอโก่ง ขาทั้งสี่อ่อนเปลี้ย เกือบทรุดลงไปกอง
หม่าซ่วยกลิ้งตัวออกจากใต้ท้อง พลิกกายลุกขึ้น คว้าจอบสามง่ามที่ยังปักอยู่ข้างซี่โครงหมี กระชากออกแรง
“ฟู่......”
เลือดพุ่ง
หมีดำซวนเซ ส่งเสียงต่ำเกือบเป็นเสียงครวญ
หม่าซ่วยยกจอบสามง่าม เล็งคอหมีดำ จ้วงลงเต็มแรง
“ตาย!”
ซี่ฟันเหล็กทะลวงผ่านขน กล้ามเนื้อ หลอดลม เส้นเลือด
คอของหมีดำมีเสียงคลอก ๆ ดัง ราวกับมีอะไรติดค้าง
ตัวมันชักกระตุกอย่างแรงหลายที ขาทั้งสี่ครูดควักบนพื้น ควักเป็นหลุมลึกสี่หลุม
แล้วก็หยุด
ไม่ไหวติงเลย
เลือดพุ่งจากสามรูบนคอ ใต้หัวหมีรวมเป็นแอ่งสีแดงเข้ม
หม่าซ่วยปล่อยจอบสามง่าม ถอยหลังสองก้าว ทรุดลงนั่ง
แม่เจ้า เหนื่อยเป็นหมาเลย