ลมหายใจของหม่าซ่วยปั่นป่วนไปหมด
วิชาประสานสมานในร่างกายเหมือนฟืนแห้งที่ถูกจุดไฟ เผาผลาญอวัยวะภายในของเขาจนร้อนรุ่มไปทั้งร่าง
กระแสร้อนสายนั้นพวยพุ่งจากตันเถียน แล่นขึ้นตามกระดูกสันหลัง พุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม
เขารู้สึกได้ว่าดวงตาตัวเองแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังในกรงนานเกินไป ประตูกรงเหล็กนั้นเปิดแง้มออกแล้ว
เสิ่นม่านหนี่เขย่งปลายเท้า ใบหน้าขาวสะอาดของหล่อนโน้มเข้ามา ริมฝีปากแนบลงบนคางของเขา เปรียบดั่งการทดลองแตะอย่างแผ่วเบา
"ซ่วน..."
มือของหม่าซ่วยถูกยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสเอวของเสิ่นม่านหนี่
ความรู้สึกหวาดหวั่นวาบหนึ่งก็พลันโถมเข้าใส่ใจ
หม่าซ่วยตื่นตัวในบัดดล
รูม่านตาเขาหรี่ลงอย่างแรง หูผึ่งขึ้นตามสัญชาตญาณ
ในป่ามีเสียงอะไรบางอย่าง
ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงใบไม้ แต่เป็นเสียงที่หนักหน่วงกว่า ดึกดำบรรพ์กว่า
ฮึ่ก ๆ!
ฮึ่ก ๆ!
เสียงหายใจหนักหน่วงดังมาจากด้านหลัง ปะปนกับเสียงกรอบแกรบของต้นหญ้าถูกบดขยี้หักโค่น
เสียงนั้นใกล้เข้าไปทุกที ชัดเจนขึ้นทุกขณะ กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
ขนทั่วร่างของหม่าซ่วยลุกซู่
เขายื่นมือกดไหล่เสิ่นม่านหนี่ไว้ ก่อนจะผลักหล่อนออกจากตัวเขาอย่างแรง
เสิ่นม่านหนี่ถูกผลักจนเซถอยไปสองก้าว กำลังจะอ้าปากพูด ปากเพิ่งขยับ
"โฮก!!!"
เสียงคำรามระเบิดขึ้นข้างหู
แก้วหูของเสิ่นม่านหนี่ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ ตาพร่ามัวไปหมด
หล่อนหันกลับไปตามสัญชาตญาณ
ภายใต้แสงจันทร์ สัตว์ร้ายสีดำมหึมาพุ่งออกมาจากพุ่มไม้
ตัวมันใหญ่โตเกินไปแล้ว