เมื่อวิชาประสานสมานหมุนเวียนครบหนึ่งรอบวัฏจักร หม่าซ่วยรู้สึกได้ถึงกระแสลมปราณอุ่นวาบผุดขึ้นจากตันเถียน ไหลรินไปตามเส้นลมปราณอย่างเชื่องช้า
กระแสลมปราณนั้นผ่านจุดที่หน้าอกได้รับบาดเจ็บ กระดูกซี่โครงที่หักก็เกิดความรู้สึกเสียวซ่าน ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ข้างใน
เมื่อวิชาประสานสมานหมุนเวียนถึงรอบวัฏจักรที่สาม กระดูกซี่โครงที่หักบริเวณหน้าอกของหม่าซ่วยก็สมานกันสนิทเป็นปกติแล้ว
เสียงคำรามของหมีจากแดนไกลดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ดั่งกลองเร่งชีวิต ใกล้เข้ามาทุกที รุนแรงขึ้นทุกที
ภายในร่างของหม่าซ่วย วิชาประสานสมานหมุนเวียนถึงรอบวัฏจักรที่เจ็ด พลังปราณในตันเถียนก็เปี่ยมล้นจนแทบจะทะลัก ไหลทะยานไปตามเส้นลมปราณ เมื่อผ่านจุดลมปราณแต่ละแห่งก็เติบกล้าขึ้นอีกขั้น สุดท้ายไหลเวียนสู่แขนขาและทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกมัดถูกโอบล้อมด้วยพลังปราณอุ่นวาบ
บาดแผลที่หน้าอกหายดีตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว ไม่เหลือแม้รอยเขียวช้ำ
เสียงคำรามของหมีกระชั้นใกล้เข้ามาทุกที คราวนี้ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองเสียง แต่เป็นเสียงประสานรับกัน ราวกับมีบางอย่างในป่าลึกกำลังมุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หม่าซ่วยลุกพรวดขึ้นจากพื้น ร่างกายทุกส่วนเปี่ยมล้นด้วยพละกำลัง กระดูกซี่โครงที่หักบริเวณหน้าอกสมานกันสนิทแล้ว แม้แต่ลมหายใจยังคล่องปอดอย่างเหลือเชื่อ
เขาขยับหัวไหล่ กระดูกดังกร๊อบแกร๊บสองสามครั้ง ทั้งร่างเหมือนถูกประกอบขึ้นใหม่ แข็งแกร่งและคล่องแคล่วยิ่งกว่าเดิม
วิชาประสานสมานภายในร่างยังคงหมุนเวียนอย่างช้า ๆ พลังปราณหล่อเลี้ยงไปตามเส้นลมปราณอย่างนุ่มนวล ดั่งกระแสน้ำอุ่นที่มองไม่เห็น บำรุงหล่อเลี้ยงร่างกายของเขาทุกขณะ
หม่าซ่วยลอบตกใจในใจ วิชานี้เหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว แค่หมุนเวียนเจ็ดรอบวัฏจักร ไม่เพียงแต่อาการบาดเจ็บจะหายสนิท แม้แต่กำลังกายยังก้าวขึ้นไปอีกระดับ