หม่าซ่วยมองตามนิ้วของหลินชูหรานไปที่หน้าจอ หัวใจก็กระตุกวูบหนึ่ง ทำหน้าขรึมปฏิเสธทันควัน “ไม่ใช่ผมหรอก น่าจะ......น่าจะเป็นใครที่หน้าตาเหมือนผมมั้ง”
“หน้าตาเหมือน?” หลินชูหรานยกมือถือขึ้นมาตรงหน้าเขา แล้วลากวิดีโอย้อนกลับไปไม่กี่วินาที หยุดที่เฟรมที่ชัดที่สุด “ดูหน้านี่ จมูกนี่ คางนี่ เสื้อนี่ แล้วก็ข้างๆ นั่นไม่ใช่พี่เสี่ยวหลิวหรอกรึ? พนักงานร้านแม่ฉันนะ! แล้วนี่จะบอกว่าไม่ใช่เธอ?”
หม่าซ่วยมองภาพด้านข้างที่ชัดเจนเสียจนไม่น่าจะชัดได้กว่านี้บนหน้าจอ มุมปากก็กระตุก รู้แล้วว่าปิดไม่มิด
“แค่กๆ คือว่า......ใช่ ฉันถูกถ่ายติดเข้าไปด้วยความบังเอิญจริงๆ ร้านแม่เธอคนเยอะเกินรับมือไม่ไหว ฉันไปช่วยงานพอดี ก็เลย......ถือโอกาสช่วยลูกค้าเลือกให้สองสามชิ้น”
“ถือโอกาสเลือกให้สองสามชิ้น?” ตาของหลินชูหรานเป็นประกายยิ่งขึ้น นิ้วไถหน้าจอไปมาสองสามที เปิดไปที่ส่วนคอมเมนต์ “ดูนี่ดูนี่ คอมเมนต์นี้บอกว่า ‘สไตล์ที่หนุ่มหล่อแนะนำแม่นมาก แค่มองก็รู้แล้วว่าเราใส่ไซส์ไหน’ ส่วนอันนี้บอกว่าเขารู้หมดกระทั่งสีผิวแบบไหนเข้ากับสีอะไร......เสี่ยวซ่วยกัว เธอไปเก่งเรื่องของสาวๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หม่าซ่วยถูกจ้อง รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว สายตาลอยไปทั่วห้อง “ก็เพราะแม่เธอแหละ เดิมทีฉันจะวิ่งหนีอยู่แล้ว แม่เธอไม่ยอม ฉุดฉันให้เป็นคนช่วยขายของ ฉันเองก็จนปัญญา พอลูกค้าถามมา จะให้บอกว่าไม่รู้ก็ไม่ได้นี่?”