ดวงตาของหม่าซ่วยเป็นประกายขึ้นมาทันที
"ได้เลยขอรับ"
เขากลายร่างเป็นสุนัขเลียเจ้านายในพริบตา สามก้าวรวมเป็นสอง เดินไปถึงข้างโซฟา แล้วย่อตัวนั่งลงบนพรม ยกเท้าของหลินหยุ่นลงจากพนักโซฟา มาวางบนตักของเขา
หลินหยุ่นยังไม่ได้ถอดรองเท้าส้นสูง ส้นเรียวแหลมทิ่มลงบนต้นขาของเขา รู้สึกเจ็บอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ
เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองข้อเท้าของหลินหยุ่นเอาไว้ อีกข้างแกะสายรัดของรองเท้าส้นสูง
สายรัดเป็นหัวเข็มขัดโลหะเล็กๆ ปลดออกยากสักหน่อย นิ้วของเขาต้องสะกิดอยู่สองหนถึงจะหลุด
ส้นรองเท้าหลุดจากเท้า ตกลงบนพรม เกิดเสียงทึบ
รองเท้าอีกข้างก็ถูกถอดออกแล้ว รองเท้าส้นสูงสองคู่บิดเบี้ยววางระเกะระกะอยู่บนพรม
เท้าของหลินหยุ่นถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องเนื้อ ทรงเท้าเรียวยาว อุ้งเท้าโค้งงาม นิ้วเท้าเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ ภายใต้ถุงน่องมองเห็นลางๆ
หม่าซ่วยเอาอุ้งมือรองรับเท้าข้างนั้นเอาไว้ ใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงบนตำแหน่งกลางฝ่าเท้า
สัมผัสผ่านถุงน่อง ลื่นไหลอย่างยิ่ง
เนื้อผ้าถุงน่องละเอียดมาก มิใช่สีมันวาวราคาถูก แต่เป็นแบบด้าน ให้สัมผัสเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง
แต่เพราะมันบางมาก บางเสียจนฝ่ามือของเขาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของผิวหนังใต้ถุงน่อง อุ่น ร้อน มีชีวิตชีวา พร้อมด้วยจังหวะชีพจรแผ่วเบา
หม่าซ่วยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มนวด
เขายังไม่รีบใช้พลังปราณ นำเทคนิคในคัมภีร์ชิงหนางมาใช้ก่อน เริ่มจากนิ้วเท้า ค่อยๆ กดจุดลมปราณทีละจุด
นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ คลึงไปตามซอกนิ้วเท้า ทุกครั้งที่คลึง นิ้วเท้าของหลินหยุ่นก็จะหดเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
จากนิ้วเท้าสู่ฝ่าเท้า จากฝ่าเท้าสู่อุ้งเท้า จากอุ้งเท้าสู่ข้อเท้า
ทุกการเคลื่อนไหวเบามือและแม่นยำ แรงกดพอเหมาะพอดี ตรงจุดที่รู้สึกดีที่สุด
ลมหายใจของหลินหยุ่นเปลี่ยนไปแล้ว
จากที่ราบเรียบและลึกยาวในตอนแรก เปลี่ยนเป็นจังหวะตื้นและเร็ว ลมหายใจจากจมูกเป่ารดพนักพิงโซฟา