ได้ผลประโยชน์มาแล้ว จะให้หลิวซูเฟินลากอวนอีกได้ยังไง
ต่อไปก็ถึงคราวหม่าซ่วยโชว์ฝีมือแล้ว
เมื่อวานเขาอยู่ใต้น้ำตั้งนาน ตรงไหนมีปลาบ้าง รู้แจ้งแก่ใจ
อวนเดียวหย่อนลงไป ปลาตัวใหญ่หลายตัวก็ถูกกวาดขึ้นมา หลิวซูเฟินมองจนดวงตาสุกใสเป็นประกาย ตบมือชมไม่หยุด
“ว้าว ซ่วย นายเก่งจังเลย ทอดแหแต่ละทีได้ปลาตลอด”
หม่าซ่วยเก็บปลาไปด้วย ยิ้มร้ายกาจไปด้วย “ก็แน่ล่ะ ไม่ดูซะบ้างว่าผมเป็นใคร ผมไม่ใช่แค่ทอดแหได้ปลาตลอดนะ แต่ทอดแหได้อย่างอื่นตลอดเหมือนกัน ป้าสะใภ้ว่าผมทอดแหได้ปลาเก่ง หรือทอดแหได้อย่างอื่นเก่งกว่ากัน?”
หลิวซูเฟินจะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าหม่าซ่วยหมายความถึงอะไร หน้าแดงซ่านขึ้นมาถึงใบหูทันที
“เก่งทั้งนั้นแหละ”
หม่าซ่วยฟังคำนี้แล้ว ทั้งร่างเหมือนถูกฉีดยากระตุ้นหัวใจเข้าเข็มหนึ่ง ทุกรูขุมขนทั่วตัวรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย
เขาหัวเราะหึหึ แหในมือก็เหวี่ยงได้กระฉับกระเฉงขึ้นอีก ซ่าๆ อวนหนึ่งหย่อนลงไป พอเก็บขึ้นมาก็มีปลาหลายตัวดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในถุงอวน
“ป้าสะใภ้ดูสิ สามตัวอีกแล้ว!”
หลิวซูเฟินนั่งยองๆ ข้างถังน้ำ หยิบปลาออกจากถุงอวน ใส่ลงถังทีละตัว รอยแดงบนหน้ายังไม่ทันจางลง แต่ริมฝีปากกลับอดที่จะยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้
นางแอบมองหม่าซ่วยทีหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลง ปลายนิ้วแตะไปโดนหางปลา ปลาสาดน้ำใส่นางจนเต็มหน้า นางก็ไม่โกรธ ยกมือปาดทีหนึ่ง แล้วเก็บต่อ
หม่าซ่วยเหมือนเปิดโหมดโกง อวนหนึ่งได้ปลามากกว่าอีกอวนหนึ่ง
อวนที่สี่เก็บขึ้นมาได้ปลาห้าตัว อวนที่ห้าได้หกตัว อวนที่หกยิ่งเกินจริงกว่าเดิม ในถุงอวนอัดแน่นไปด้วยปลา น้อยๆ ก็เจ็ดแปดตัว ทั้งใหญ่ทั้งเล็ก ปลาจี้อวี่ ปลาหลี่ ปลาไป๋เถียว ดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในถุงอวนจนน้ำกระเด็นกระจัดกระจาย