หม่าซ่วยไม่ถูกตอน ก็เพราะงูเหลือมยักษ์ได้ประโยชน์จากเขา จะยอมตอนได้ยังไง
แต่นี่มันใช่เรื่องที่จะให้นังจูหว่านรู้หรือเปล่า
จนใจจริง ๆ ผู้หญิงนี่ช่างอยากรู้อยากเห็นอะไรหนักหนา
หม่าซ่วยกรอกลูกกะตาไปมา แล้วสรรหาข้ออ้างขึ้นมา "สงสัยมันคงเกรงกลัวกำลังของกระผมกระมังคุณหนู"
จูหว่านก็รู้อยู่ว่าหม่าซ่วยฝีมือร้ายกาจ กว่าจะจับเซียนเม่นของตระกูลไป๋ได้ น่าจะรับมือเซียนหลิวได้เหมือนกัน
แต่ใจของใครก็ตามลึกแล้วรู้สึกตะหงิด ๆ อยู่ว่า เซียนหลิวยังไม่ได้ทันสู้กับหม่าซ่วยเลย แล้วจะไปรู้ว่ากำลังของเขาร้ายกาจได้ยังไง
คืนนี้ก็ไม่ได้ยินเสียงใครต่อยตีกันส่งไปถึงหูเลยนี่นา
จูหว่านครุ่นคิดแวบหนึ่ง แล้วค่อยถามต่อว่า "ก็คืนเมื่อคืนไม่ได้ยินเลยนี่นะว่าพวกนายสู้กัน เซียนหลิวมันเกรงกลัวกำลังของนายได้ยังไง"
หม่าซ่วยชงักงันไปเปราะหนึ่ง เกือบจะตอบรับไม่ถูก ทว่าใบหน้ายังเฉยชาไม่เปลี่ยนสี
"ต่อยกันซีขอรับ เมื่อคืนเมื่อไรไม่ได้ต่อยกัน ต่อยสามร้อยตา สัตว์สวาทตัวนั้นไม่คู่ควรเป็นคู่มือของผม เขาฟาดกระผมจนหน้าคว่ำดอกโสน หนีหางจุกตูดกลับไปไม่เห็นเงาแล้วครับ"
เมื่อคืนที่กองห่อข้าวโพด ตัวใครตัวมันกับงูเหลือมยักษ์ ฝ่ายบุกรุกรุกรบ สู้สุดฤทธิ์สุดเดช เรียกว่าฟาดกันสามร้อยตา จะผิดไปถนัดไหน
จูหว่านหน้าผากย่นยู่ กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
"ต่อยกัน แล้วฉันกับเพื่อนทำไมไม่ได้ยินวี่แววอะไรเลยล่ะ ระยะทางห่างไปหนึ่งกิโลเมตร กลางคืนยังเงียบกริบขนาดนั้น ถ้าฟาดกันจริง อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะมีเสียงดังให้ได้ยินโครมครามบ้างนี่"
หม่าซ่วยยกท่อนแขนลูบจมูก กระแอมไอฟืดฟาดไปสองหน
"คือเรื่องมัน... คือพวกเราสองต่อสองกันโดยไม่ให้ใครได้ยินครับ สัตว์สวาทตัวนั้นโดนผมตะครุบข้อมือกดลงไปกับพื้นตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งตัว ไม่มีช่องทางให้หืออือต่อต้านได้เลย สะบัดปราบเสียสามทีห้าทีก็จบเห่แล้ว ลองนึกดูขอรับ ต่อให้มันร้องโหยหวนตั้งแต่เริ่มยก นั่นจะยังจะเรียกว่าเป็นเหยียบเงียบไม่ให้ใครรู้เรื่องได้อยู่หรือขอรับ ทีมเก็บลูก พวกนี้ล้วนแต่ตีฝีปากเก่งเรื่องการลอบกัดเงียบ ๆ ไม่ให้แพร่งพราย มันตั้งท่าจะลอบกัดกระผมเงียบ ๆ กระผมก็เลยฟาดมันเงียบ ๆ อย่างนั้น เป็นครรลองชอบกลดีแล้วครับ"