"ตู้ม!"
สมองของหม่าซ่วยเหมือนจะระเบิดออกมา คัมภีร์ประสานสมานทำงานอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลานี้ เสียงแห่งเหตุผลที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกเขาว่า ไม่ได้นะ
"พี่สะใภ้... ไม่... ไม่ได้นะ..."
หลิวซูเฟินอยู่ในความคลั่งมานานแล้ว จะเหลียวแลอะไรได้มากมายขนาดนั้น
"ซ่วย สงสารพี่สะใภ้เถอะนะ ลุงรองของแกน่ะแกก็รู้ เป็นคนยังไง ดื่มเหล้ามาสิบกว่าปี ร่างกายทรุดโทรมจนไม่รู้จะหาความดีอะไรได้แล้ว อย่าว่าแต่เรื่องนั้นเลย แม้แต่จะพูดให้มันได้ความสักประโยคก็ยังไม่ชัดเจนเลย ข้าอยู่กับเขามาเกือบยี่สิบปี ไม่มีสักวันที่สุขสบายใจเลย ตกกลางคืนนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงอิฐจนนอนไม่หลับ ความรู้สึกที่เหมือนควักหัวใจและตับออกมานั่น เจ้าหนุ่มอย่างแกจะรู้ได้ยังไง"
"พี่สะใภ้ไม่ใช่คนไร้ยางอายนะ แต่พี่สะใภ้ก็เป็นคน มี... มีความต้องการเหมือนกัน ข้าอดกลั้นมาหลายปี กลุ้มจนมีแต่โรคภัย ฮอร์โมนแปรปรวน อารมณ์หงุดหงิดขึ้นทุกวัน แถมยังมีสิวขึ้นเต็มแผ่นหลังเลย ซ่วย ถ้าแกไม่ช่วยข้า ข้าว่าข้าคงต้องตายแน่"
"พี่สะใภ้รู้ว่าแกก็อยากได้ เหมือนตอนที่แกมองข้าเมื่อกี้ แกก็อยากได้ตัวข้าใช่ไหมล่ะ แกก็ช่วยสงสารเถอะ ช่วยข้าสักครั้งหนึ่ง..."
เส้นเอ็นในสมองหม่าซ่วยขาดผึงลง
คัมภีร์ประสานสมานทำงานอย่างบ้าคลั่งในร่างกาย พลังปราณพวยพุ่งเหมือนน้ำในเขื่อนที่พังทลาย ซัดส่ายไปทั่วเส้นลมปราณ เผาผลาญอวัยวะภายในของเขาจนร้อนผ่าว
ลมหายใจของเขาหนักและถี่ ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังไว้นานเกินไป ประตูกรงเหล็กในที่สุดก็ถูกชนจนเปิดออก