หม่าซ่วยเดินเร็วจี๋ เพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงริมแม่น้ำหานชง
น้ำในแม่น้ำใสราวกระจก ภายใต้แสงยามเช้าสะท้อนประกายขาวอมเขียว
เหนือผิวน้ำลอยไอหมอกบางเบาเหมือนมีใครปูผ้าคลุมไว้ชั้นหนึ่ง
หม่าซ่วยคิดในใจว่าจะไปที่เดิมที่ว่ายน้ำเมื่อวาน
เพิ่งเดินไปถึงจุดนั้น หม่าซ่วยก็ชะงักค้าง
ริมน้ำมีเงาคนยืนอยู่ หันหลังให้เขา ก้มตัว โน้มกายลงไปในแม่น้ำ มือทั้งสองดึงเชือกอวน
หลิวซูเฟิน
สายตาของหม่าซ่วยจับจ้องแผ่นหลังนั้น ไม่อาจละสายตาไปได้เลย
ชายเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายเลิกขึ้นตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเอวขาวผ่องเป็นแนว
ขอบกางเกงค่อนข้างหลวม คล้องอยู่บนกระดูกสะโพก ใต้แนวเอวลงไปคือกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มที่รัดรูปโค้งมนอิ่มเอิบ
ช่องว่างระหว่างขอบกางเกงกับชายเสื้อกันหนาวกว้างประมาณสองนิ้ว ท่ามกลางแสงอรุณขาววาบตาพร่า ขาวจนละสายตาไม่ได้
ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยเคลื่อนขึ้นลง
วิชาประสานสมานในกายเริ่มพลุ่งพล่านอีกครั้ง เปลวไฟลุกลามจากตันเถียน แล่นไปตามเส้นลมปราณไม่หยุด แผดเผาจนคอแห้งปากแห้ง
เช้าตรู่มาเจออะไรแบบนี้ นี่มันทรมานกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?
หม่าซ่วยสูดลมหายใจลึก กดไฟลามกนั่นลงไป ถือถังน้ำเดินเข้าไปไม่กี่ก้าว
พอเดินเข้าไปใกล้ถึงเห็นชัดว่า ผมของหลิวซูเฟินยุ่งเหยิงกว่าเมื่อวาน ผ้าโพกหัวลายดอกเล็ก ๆ พันบนศีรษะอย่างลวก ๆ ปอยผมสองสามเส้นหลุดรุ่ยออกมา แนบติดแก้ม เปียกชุ่มด้วยเหงื่อ