หม่าซ่วยจึงเล่าเรื่องหลังจากที่ตนได้พบกับสาวสวยในกางเกงโยคะออกมา
แน่นอนว่าตัดช่วงที่เกี่ยวกับสาวงามคนนั้นและเหตุการณ์นั้นทิ้งไป ไม่อย่างนั้นถ้าให้ทุกคนรู้ว่าตนเองกับงูเหลือมยักษ์ตัวหนึ่งทำอะไรกัน ต้องระเบิดเป็นข่าวใหญ่แน่
เรื่องนี้ รู้ไว้คนเดียวเงียบ ๆ ก็พอ
หานต้าเฉิงฟังจบ หน้าขาวซีดราวกับกระดาษ "เซียน... เซียนหลิว?"
หม่าซ่วยพยักหน้า "น่าจะใช่ ห้าตระกูลเซียนปกบ้านแห่งตงเป่ย หู หวง ไป๋ หลิว ฮุย หลิวก็คืองู ข้าพบเซียนไป๋เม่นที่หมู่บ้านเหอวานถุน ครานี้คือเซียนหลิว"
หานต้าเฉิงกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาเป็นตำรวจมายี่สิบปี คดีอะไรก็เคยเห็นมาแล้ว แต่เรื่องที่เกินความรู้ความเข้าใจแบบนี้ ต่อเนื่องสองครั้ง กระดูกเก่า ๆ อย่างเขาก็รับมือไม่ไหวจริง ๆ
"น้องหม่าซ่วย เรื่องทีมตัดไข่... เป็นฝีมือของงูเหลือมยักษ์ตัวนี้น่ะหรือ?"
"เป็นไปได้แปดเก้าส่วน" หม่าซ่วยเก็บกระบองยืดหดกลับ เสียบหลังเอว "พวกผู้ชายที่ถูกตอน แปดส่วนคงเป็นเพราะเดินทางกลางคืนแล้วถูกเซียนหลิวตัวนี้จ้องเอา ส่วนมันจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไร ข้าเองก็ไม่รู้"
หานต้าเฉิงเงียบไปพักใหญ่ สีหน้าแปรปรวน
เขาก้าวไปมาอยู่กับที่สองก้าว แล้วย้อนกลับมา ถูมือ ท่าทางเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
"น้องหม่าซ่วย งูเหลือมยักษ์ตัวนี้ มัน... มันจะกลับมาอีกหรือเปล่า?"
หม่าซ่วยคิดแล้วส่ายหัว "พูดยาก มันหนีไปคืนนี้ แต่ไม่ได้ทำร้ายข้า แสดงว่ามันไม่ได้มีเจตนาร้ายกับข้า หรืออีกอย่าง... มันได้สิ่งที่มันต้องการจากตัวข้าไปแล้ว"