หม่าซ่วยจอดรถสามล้อถีบไว้ใต้ตึก 3 ของหมู่บ้านจิ่นซิ่วฮวาหยวน แล้วถือถังน้ำขึ้นบันไดไป
หม่าซ่วยไม่ได้โทรหาหลินหยุ่นล่วงหน้า เขามีกุญแจบ้านอีกฝ่าย และรู้ว่าตอนนี้เจ้าหล่อนคงไปอยู่ที่ร้านแล้ว
เปิดประตูบ้านหลินหยุ่นเข้าไป หม่าซ่วยเอาปลาซีหลินกุยสองตัวไปที่ห้องครัว ใส่ในอ่างล้างผัก แล้วต่อน้ำสะอาดใส่
ปลาสองตัวกระเสือกกระสนอยู่ในอ่าง หางฟาดดังแปะ ๆ ใส่ขอบอ่าง น้ำกระเซ็นเป็นละอองเล็ก ๆ
แบบนี้พอหลินหยุ่นกลับมาตอนกลางคืนก็จะได้กินปลาสด ๆ
ล้างมือเสร็จ หม่าซ่วยกำลังจะกลับ
ทันใดนั้น ทิศทางระเบียงทางเดินก็มีเสียงบานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าด
หม่าซ่วยมุมปากกระตุก นี่มันอะไรกัน ในบ้านยังมีคนอีกหรือ
เขาออกจากครัว ชะโงกหน้ามองไปทางระเบียง ร่างก็ชะงักค้างทันที
เห็นแต่เพียงสตรีหุ่นงามงดคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน บนร่างไม่มีอะไรสวมเลย มือหนึ่งขยี้ตาอีกมือหาวหวอด
หุ่นนั่น รูปทรงอันหาที่เปรียบมิได้นั้น ท่ามกลางแสงย้อนยามเช้า ตัดเป็นเงาทะมึนชวนใจสั่นสะท้าน
ผมยาวสยายยุ่งเหยิงบนบ่า ผิวเปล่งประกายนวลนุ่มในแสงอรุณ ตั้งแต่ซอกคอถึงไหปลาร้าไล่ไปจนถึงเนินอก โค้งเว้าราวกับถูกปลายพู่กันบรรจงตวัดเป็นเส้น ๆ เอวบางกอดได้รอบ จากนั้นก็ผายออกอย่างฉับพลัน ขาเรียวตรงสองข้าง
หลินชูหราน
ลูกกระเดือกหม่าซ่วยกระตุกแรง สมองอื้ออึง สายตาถูกตรึงแน่น ขยับไปไหนไม่ได้