บ้านพักตากอากาศชานเมืองตะวันตก
แสงจันทร์ส่องลอดผ่านม่านผ้าโปร่งสีอ่อนเข้ามา ทอดเป็นลำแสงสีเงินยวงแผ่กว้างบนเตียงใหญ่สไตล์ยุโรป
บนเตียงมีสตรีผู้หนึ่งนอนอยู่ เธอนอนขดตัวตะแคงอยู่ในผ้าห่มผ้าไหมแท้สีน้ำเงินเข้ม เผยให้เห็นเพียงหัวไหล่เปลือยเปล่าด้านหนึ่งและเส้นผมดำขลับที่กระจายตัวอยู่บนหมอน
ชุดนอนของเธอเป็นผ้าไหมแท้สายเดี่ยว สายเส้นบางเกี่ยวพาดอยู่บนหัวไหล่ ยิ่งขับให้ช่วงไหปลาร้าดูงดงามประณีตราวกับงานศิลปะ
เพราะท่านอนตะแคงทำให้ชายกระโปรงเลื่อนขึ้นมา เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนส่วนใหญ่และส่วนโค้งเว้าของเอว จากไหล่ถึงเอวจนถึงสะโพก เส้นสายลื่นไหลได้รูปจนเกินบรรยาย ต่อให้ผู้ชายคนไหนมาเห็นก็คงต้องตาลุกวาว
ถ้าหม่าซ่วยมาอยู่ที่นี่ คงจำได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้คือเป้าซียงเซียง
ในกรอบรูปแต่งห้องตรงมุมห้อง มีจุดแสงสีแดงเล็กจิ๋วกำลังกะพริบอย่างเงียบเชียบ
นั่นคือกล้องวงจรปิดที่เป้าซียงเซียงซื้อมาตามคำสั่งของหม่าซ่วย เปิดบันทึกภาพเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ในตอนนั้นเอง ควันจางๆ สายหนึ่งก็ลอดเข้ามาทางช่องใต้ประตูห้องนอน
ควันเส้นนั้นเป็นสีเทาขาว เบาหวิวดั่งธุลีธูปที่ถูกลมพัดกระจาย แทบมองไม่เห็นร่องรอยภายใต้แสงจันทร์
มันเคลื่อนตัวช้าๆ แนบกับพื้น ลอดผ่านปุยขนบนพรมที่หนานุ่ม อ้อมผ่านปลายรองเท้าแตะคู่หนึ่งที่อยู่ข้างเตียง แล้วชะงักงันอยู่เล็กน้อยตรงขอบเตียง ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง
จากนั้นมันก็ลอยตัวสูงขึ้น
กลุ่มควันสีเทาขาวรวมตัวกันเหนือขอบเตียง ค่อยๆ รวบเป็นกระแสลมบางๆ เส้นหนึ่ง พ้นขอบเตียง ลอยไปที่ขอบหมอน แล้วหยุดนิ่งอยู่ข้างลำคอที่เป้าซียงเซียงเผยออกมานอกผ้าห่ม