หลอดเสียงของหม่าซ่วยกระตุกแรงขึ้นครั้งหนึ่ง แต่สายตากลับเหมือนถูกตรึงไว้ ขยับหนีไปไหนไม่ได้
ไอร้อนคุ้นเคยในร่างพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง วิชาประสานสมานทำงานเอง พลังปราณวิ่งพล่านในเส้นลมปราณ เผาจนปากแห้งคอแห้ง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
เขาก็อยากเป็นสุภาพบุรุษ หลับตาลง แต่ไอ้วิชาเส็งเคร็งนั่นไม่ยอม ทุกลมหายใจพาเอาคลื่นความร้อนจากตันเถียนดันขึ้นมา เหมือนมีมือล่องหนคอยดันลูกตาให้มองไปยังที่ที่ไม่ควรดู
หลินชูหรานเห็นท่าทางเขา มุมปากก็ยกสูงขึ้น ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว คอเสื้อคาร์ดิแกนขยับเผยออกตามการเคลื่อนไหว ทัศนียภาพด้านในแย้มให้เห็นรำไร
"เสี่ยวซ่วยกัว ว่าไงล่ะ สวยตรงไหนที่สุด?"
หม่าซ่วยกลืนน้ำลาย เสียงแข็งทื่อ "ชูหราน เลิกเล่นได้แล้ว ใส่เสื้อเร็ว"
"ไม่เอาหรอก" หลินชูหรานไม่ยอมใส่ แถมยังยื่นมือมาดึงซิปเสื้อขนเป็ดของเขา รูดลงมานิดหนึ่ง "นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ"
เส้นประสาทในหัวหม่าซ่วยตึงใกล้ขาดเต็มที เขารู้สึกได้ว่าลมหายใจกำลังถี่ขึ้น หัวใจเต้นระรัวราวตีกลองศึก วิชาประสานสมานในร่างทำงานอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณเหมือนน้ำป่าทลายเขื่อน วิ่งพล่านในเส้นลมปราณ
เขาสูดลมหายใจลึก คว้าข้อมือหลินชูหรานไว้ อยากจะดึงมือเธอออกจากซิปตน แต่จังหวะที่ปลายนิ้วแตะผิวเธอ ความรู้สึกอุ่นนุ่มลื่นแล่นตามปลายนิ้ว เผาจนเขาเกือบต้านไม่อยู่