ในสายตาของหม่าซ่วย งูเหลือมยักษ์ตอนลูกอัณฑะผู้ชายมามากมายขนาดนั้น ก็เพื่อบำเพ็ญวิชาชั่วร้ายอะไรสักอย่าง
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับบอกว่าทำไปเพื่อช่วยคน นายคิดว่ามันเหลวไหลไหมล่ะ?
คงไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนโง่หรอกนะ?
หม่าซ่วยขมวดคิ้วแน่น จ้องมองใบหน้าขาวเนียนราวหยกใต้แสงจันทร์ของงูเหลือมยักษ์อยู่นานหลายวินาที
“เพื่อช่วยคน? ช่วยคนประเภทไหนถึงต้องใช้ลูกอัณฑะผู้ชายมากมายขนาดนั้น?”
งูเหลือมยักษ์เงียบงัน ก้มหน้าลง สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มหินกรวดเบื้องหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ราวกับมีคำพูดบางอย่างติดอยู่ที่ลำคอจนไม่สามารถเอื้อนออกมาได้
หม่าซ่วยก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว “นี่เจ้ากำลังหลอกข้าอยู่ใช่ไหม? ไม่พูดแล้วงั้นสิ?”
งูเหลือมยักษ์เงยหน้าขึ้น ดวงตารูม่านตาสีทองอร่ามฉายแววร้อนรนวูบหนึ่ง สั่นศีรษะปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้หลอกเจ้าค่ะ เป็นการช่วยคนจริง ๆ คนผู้นั้นเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า เขาได้รับบาดเจ็บที่ลูกอัณฑะทั้งสองข้าง ตระกูลหลิวของข้ามีตำรับลับ ซึ่งต้องใช้ไข่ถึงสิบแปดฟอง ก็จะทำให้เขาฟื้นคืนมาได้ เมื่อคืนนี้ข้าเก็บมาได้ครบแล้ว และได้ใช้ตำรับลับให้เขา ตอนนี้เขาน่าจะหายดีแล้ว”
ใจหม่าซ่วยกระตุกวูบอย่างแรง
ได้รับบาดเจ็บที่ลูกอัณฑะทั้งสองข้าง
คงไม่ใช่ตาฟันทองหรอกนะ?
คืนนั้นที่ส่วนลึกของเขาฉางไป๋ หลังจากตาฟันทองหนีไปได้ ก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย
ถ้าไม่ตาย ก็คงหนีไป แต่ถ้าบาดเจ็บที่จุดนั้น แล้วยังมาเจอกับเซียนหลิวอีก...
หลายวันมานี้ไร้วี่แวว ก็มีความเป็นไปได้เช่นกัน
สีหน้าหม่าซ่วยพลันเคร่งขรึมลง “มันคือใคร พาข้าไปพบเขา”
งูเหลือมยักษ์ส่ายศีรษะ “ไม่ได้ มันคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า หลิวอีอีต่อให้ต้องตายก็ไม่มีวันทรยศผู้มีบุญคุณ”