หม่าซ่วยมองงูเหลือมยักษ์ที่ตัวหนาเท่าถังน้ำ ใบหน้ากระตุกนิด ๆ
รู้อยู่แล้วว่าเป็นงูเหลือมยักษ์ แต่เมื่อครู่ยังเป็นสาวงามเย้ายวน แล้วเพิ่งพลอดรักกับเขามาหมาด ๆ ภาพตรงหน้านี้ก็รับไม่ค่อยได้
“หยุดนะ!” หม่าซ่วยวิ่งไล่ไปสองก้าว ฝ่าเท้าเหยียบโดนอะไรเย็น ๆ ก้มมองเห็นกางเกงยีนส์ของตัวเอง
หม่าซ่วยเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังไม่สวมอะไร รีบก้มเก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาสวม
กางเกงใน ยีนส์ เสื้อสเวตเตอร์ เสื้อขนเป็ด รีบร้อนดึงขึ้นมาใส่ ซิปยังไม่ได้รูดก็วิ่งไปทางที่งูเหลือมยักษ์หายไป
งูเหลือมยักษ์วิ่งเร็วมาก ลำตัวสีดำอมเขียวใต้แสงจันทร์เคลื่อนผ่านพงหญ้าแห้ง เกล็ดเสียดสีกับใบไม้แห้งเกิดเสียงซ่า ๆ ความเร็วเหนือกว่าคนธรรมดาวิ่งเต็มกำลังอีกหลายส่วน
หม่าซ่วยไล่ตามไม่ลดละ วิชาประสานสมานไหลเวียนในร่างอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณอัดแน่นสู่สองขา แต่ละก้าวเหยียบจนพื้นสั่นน้อย ๆ
สองร่างวิ่งไล่กันไปในทุ่งนาภายใต้แสงจันทร์ ตัดผ่านทุ่งข้าวโพดที่เก็บเกี่ยวแล้ว ข้ามคูน้ำแห้งขอด ตามทางลาดเชิงเขาไปทางลึกของเขาฉางไป๋
ลมกลางคืนหวีดผ่านใบหู ฟาดหน้าจนแสบซิปเสื้อขนเป็ดของหม่าซ่วยยังไม่รูด ชายเสื้อสะบัดดังในลม
งูเหลือมยักษ์เห็นหม่าซ่วยไล่ใกล้ ความเร็วยิ่งเพิ่มขึ้น ลำตัวเลื้อยเข้าไปในกลุ่มไม้พุ่มทึบ กิ่งไม้และหนามเกี่ยวกระแทกเกล็ดเกิดเสียงดังระคายหู