ตรงหน้าไม่ไกลนัก มีหน้าผาหินที่ถูกเถาวัลย์และมอสปกคลุมครึ่งหนึ่ง บนหน้าผามีปากถ้ำแคบ ๆ ขอบถ้ำถูกถูไถจนเรียบลื่น ราวกับมีคนเข้าออกเป็นประจำ
เปลวไฟสีเหลืองอบอุ่นลอดออกมาจากในถ้ำ เต้นระริกผ่านช่องว่างของเถาวัลย์ตรงปากถ้ำ แต่งแต้มหน้าผาและใบไม้แห้งโดยรอบให้เป็นสีแดงทองชั้นหนึ่ง
แสงไฟส่องให้เห็นเงาร่างสองคน
คนหนึ่งรูปร่างบอบบาง ภายใต้แสงไฟทำให้เห็นโครงหน้าชัดเจน แค่ด้านข้างก็รู้ว่าเป็นหลิวอีอี
อีกคนรูปร่างเตี้ยแข็งแรง ไหล่กว้างหนา นั่งอยู่บนก้อนหินข้างกองไฟ กำลังพูดหันข้างไปทางปากถ้ำ
หม่าซ่วยรูม่านตาหดลงทันที
คนคนนั้นเขาคุ้นเคยดีเกินไป
ต่อให้กลายเป็นเถ้ากระดูก เขาก็จำได้
ตาฟันทอง
คืนนั้นที่ทุ่งดอกไม้ ตาฟันทองตบเขาจนสลบไปทีหนึ่ง ทำเอาท้ายทอยกระแทกจอบสามง่ามเกือบเอาชีวิตไม่รอด
หลังจากนั้นยังคิดจะข่มขืนเสิ่นม่านหนี่ แถมยังจะจับเขาโยนเข้าป่าลึกให้หมีกินอีก
ถึงต่อมาจะถูกเขาต่อสู้จนหนีไป แต่หน้าตาไอ้หมาชั่วตัวนั้น ชาตินี้เขาก็ไม่มีวันลืม
ไม่นึกว่าผู้มีพระคุณช่วยชีวิตที่หลิวอีอีพูดถึง จะเป็นตาฟันทอง
ในใจหม่าซ่วยถึงกับพลิกกลับ ความรู้สึกขยะแขยงพลุ่งขึ้นมาจากท้อง
เขาหมอบอยู่หลังพุ่มไม้ กลั้นหายใจ ตั้งหูฟังความเคลื่อนไหวในถ้ำอย่างตั้งใจ
เสียงของหลิวอีอีดังออกมาก่อน แฝงความลังเลอยู่หลายส่วน "ผู้มีพระคุณ พรุ่งนี้ท่านจะลงจากภูเขาแล้วหรือ?"