ริมฝีปากถังเฟยขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
หม่าซ่วยอ่านตัวเลขที่เห็นในรายงานตรวจเมื่อวานออกมา "ยูรีเมียระยะสุดท้าย ครีอะตินีนในเลือด 682 อัตราการกรองของไต 12 ถ้าไปโรงพยาบาลก็ต้องฟอกไตหรือเปลี่ยนไต ฟอกไตอาทิตย์ละสามครั้ง ครั้งละสี่ห้าชั่วโมง ต้องเสียบสายเข้าตัวเพื่อกรองสารพิษในเลือดแล้วค่อยส่งกลับเข้าไป พอนานไปเส้นเลือดจะแข็งตัว หัวใจจะมีปัญหา โรคแทรกซ้อนตามมาอีกเพียบ ส่วนเปลี่ยนไตไม่ต้องพูดถึง ค่าผ่าตัดเจ็ดแปดแสน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเข้ากับร่างกายได้หรือเปล่า ต่อให้เข้าได้ก็ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหน"
สีหน้าถังเฟยซีดลงเรื่อยๆ
เรื่องพวกนี้เธอรู้ดีอยู่แล้ว เมื่อวานหานต้าเฉิงเอารายงานตรวจกลับบ้าน เธอดูอยู่ทั้งคืน หาข้อมูลทั้งคืน ยิ่งหาอ่านก็ยิ่งหมดหวัง
ยูรีเมียระยะสุดท้าย ในทางการแพทย์ถือว่าเป็นโรคที่รักษาไม่หาย
ไม่มีทางรักษาให้หายขาด ได้แต่ประคองอาการ
เมื่อเห็นว่าถังเฟยเริ่มคล้อยตาม หม่าซ่วยก็ฉวยโอกาสรุกต่อ "พี่สะใภ้ พี่เชื่อไหมครับว่าผมรักษาอาการของหัวหน้าหานให้หายได้ ไม่ต้องฟอกไต ไม่ต้องเปลี่ยนไต ซ่อมแซมไตที่เสียให้กลับมาใช้งานได้"
"บอกว่าซ่อมแล้วจะซ่อมได้เลยหรือ นายมีอะไรมาพิสูจน์" ถังเฟยยังคงไม่ลดละ
หม่าซ่วยยิ้ม
"พี่สะใภ้ ผมไม่มีอะไรมาพิสูจน์ แต่พี่คอยดูก็ได้ ขอเวลาผมครึ่งชั่วโมง ฝังเข็มให้หัวหน้าหานสองสามเล่ม ถ้ามีผลหรือไม่พี่ก็เห็นอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่ได้ผล ไม่ต้องให้พี่ไล่ ผมเดินออกไปเอง ถ้ามีผลแม้แต่นิดเดียว พี่ค่อยตัดสินใจว่าจะให้ผมรักษาต่อหรือไม่"
ถังเฟยยังอยากจะพูดอะไรอีก หานต้าเฉิงรีบเข้ามาใกล้ "เมียจ๋า ดูสิสหายเสี่ยวหม่าคนนี้ใจดีจะตาย ดูแล้วเป็นคนซื่อๆ ไม่ใช่พวกหมอเถื่อนแน่นอน เธอรอก่อนแล้วกันนะ แค่ครึ่งชั่วโมงเอง เธอก็อยู่ดูตรงนี้ ถ้าเห็นเขามีท่าทางผิดปกติเมื่อไหร่ก็เรียกคนมาได้เลย เขาจะวิ่งหนีไปไหนได้"