ทั้งสามคนเดินออกจากประตูสถานีตำรวจ มาถึงลานด้านนอก
รถสามล้อเครื่องคันใหม่สีแดงสดของหม่าซ่วยจอดอยู่ตรงมุมลาน ข้าวของบนกระบะอยู่ครบทุกชิ้น ไม่ขาดสักอย่าง ผ้าห่ม กะละมัง กระติกน้ำร้อน ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แม้แต่กระสอบข้าวสารก็ยังไม่ถูกแกะซีล
หม่าซ่วยเดินเข้าไปตรวจดูจนทั่ว ตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร ก่อนจะขึ้นคร่อมบนรถสามล้อเครื่อง บิดกุญแจสตาร์ต
เสียงเครื่องยนต์ดัง ตือ ตือ ตือ
หานต้าเฉิงยืนอยู่ข้างรถ เอวค่อมเล็กน้อย รอยยิ้มประจบประแจงผุดขึ้นบนใบหน้า
“สหายเสี่ยวหม่า คือว่า... จะให้เสี่ยวฉินขับรถไปส่งคุณไหมครับ”
“ไม่ต้อง ผมขับกลับเองได้” หม่าซ่วยเข้าเกียร์ เหยียบคันเร่ง
“ก็ได้ งั้นคุณขับช้า ๆ หน่อย ระวังความปลอดภัยบนถนนด้วย” หานต้าเฉิงยืดตัวตรง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง “จริงสิ จะให้เสี่ยวฉินตามคุณกลับไปสักหน่อยไหม จะได้สั่งสอนอารองคุณ ให้เขารู้ซะบ้างว่าการแจ้งความเท็จมันมีผลยังไง”
หม่าซ่วยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
มีคนหนุนหลัง ใช้ให้เป็นประโยชน์เสียหน่อยก็ดี
“งั้นก็ดี รบกวนหัวหน้าหานแล้วครับ”
“ไม่รบกวน ไม่รบกวน ควรทำอยู่แล้ว” หานต้าเฉิงหันหลังกลับ โบกมือเรียกฉินกังที่ยืนอยู่ตรงประตู “เสี่ยวฉิน นายขับรถตามสหายเสี่ยวหม่ากลับไปหมู่บ้านซวงเฟิงถุนด้วย ไปที่บ้านของหม่าเต๋อโฮ่วนั่น สั่งสอนเขาสักหน่อย เรื่องแจ้งความเท็จแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้”
ฉินกังรับคำ แล้วหันหลังไปขับรถตำรวจ