หญิงชราคนหนึ่ง อายุราวหกสิบ สวมเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสีเทาหม่น คลุมศีรษะด้วยผ้าโพกสีน้ำเงินเข้ม ริ้วรอยบนใบหน้าเหมือนถูกมีดกรีด เป็นร่องลึกและถี่
โหนกแก้มของนางสูงมาก ริมฝีปากบาง ดวงตาไม่โต แต่สว่างวาบจนน่าขนลุก ราวกับมีดสองเล่มที่กรีดเฉือนคนจากข้างในออกมา
จางกุ้ยหลาน
ย่าของหม่าซ่วย
แม่สามีของหลิวซูเฟิน
จางกุ้ยหลานยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ไม่รู้มาถึงนานแค่ไหนแล้ว ดวงตาสามเหลี่ยมจ้องเขม็งไปที่หลิวซูเฟิน ไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วไล่กลับขึ้นมาจากเท้าถึงหัว สายตาหยุดค้างอยู่บนใบหน้าที่แดงก่ำของหลิวซูเฟินหลายวินาที ก่อนจะเลยผ่านไหล่ของนาง มองลอดเข้าไปในลานบ้าน
หม่าซ่วยกำลังยืนอยู่ตรงประตูห้องโถงใหญ่ เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อล่ำสัน
ในหัวของจางกุ้ยหลาน ความคิดหนึ่งแวบวาบขึ้นมา พลันวาดภาพในสมองขึ้นต่อทันที...
“ไอ้แพศยาหลิวซูเฟิน หรือว่าจะกับเจ้าบื้อนี่...”
น้ำเสียงของจางกุ้ยหลานเยือกเย็นลง
“ซูเฟิน เช้าตรู่เจ้าจะมาบ้านเจ้าบื้อทำไม?”
หลิวซูเฟินถูกจ้องจับผิดเช่นนี้ ก็พลันประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“แม่ หนู... หนูแค่เอาโจ๊กมาให้ซ่วย เขาอยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครดูแล หนูกลัวเขาจะหิว...”
“เอาโจ๊กมาส่ง?” จางกุ้ยหลานหัวเราะเย็นชา ดวงตาสามเหลี่ยมจ้องหลิวซูเฟินเขม็ง
บนใบหน้าอายุสามสิบแปดปีนั้น ปรากฏรอยแดงระเรื่อที่ผิดปกติ
ไม่ใช่แดงเพราะหนาว ไม่ใช่แดงเพราะอาย แต่เป็นสีแดงที่... คนซึ่งผ่านประสบการณ์มาย่อมเข้าใจ
จางกุ้ยหลานปีนี้หกสิบสอง อะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น?
ผู้หญิงจะหน้าแดงถึงขั้นนี้ตอนไหน?
ตอนที่ได้รับการปรนเปรอจากชายน่ะสิ