หม่าซ่วยคลายคันเร่ง รักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล ตามติดรถเมล์ไปติด ๆ
รถเมล์แวะจอดเป็นระยะ ทุกป้ายจะมีคนขึ้นลง เฉินเหยาที่อยู่บนรถไม่ขยับไปไหน นั่งนิ่งเงียบอยู่เช่นนั้น
ตามมาสี่ป้าย รถเมล์จอดที่ปากทางเข้าตรอกเก่าแห่งหนึ่ง เฉินเหยาจึงลงจากรถ
หม่าซ่วมองดู ก็รู้ทันทีว่าเป็นที่พักของเฉินเหยา
เฉินเหยาไม่ได้หันซ้ายหันขวา เดินตรงเข้าซอยข้าง ๆ นั่นไป
หม่าซ่วยจอดรถริมทาง ล็อกประตู แล้วสาวเท้าเดินตามไปติด ๆ
ตรอกนั้นเขาคุ้นเคยดี เคยมาครั้งหนึ่งแล้ว เฉินเหยาอยู่ในตึกเก่าลึกเข้าไปข้างในนั้น
เฉินเหยาผลักประตูเหล็กขึ้นสนิมบานนั้นเปิดออก ก้าวเข้าไป เสียงฝีเท้าดังก้องในโถงบันได ไต่สูงขึ้นทีละชั้น
หม่าซ่วยไม่ได้ตามเข้าไปทันที รออยู่หน้าตึก จนเสียงฝีเท้าเธอหยุดลงที่ชั้นเจ็ด จึงค่อยก้าวเดินเข้าไป
ไฟเซ็นเซอร์เสียงในโถงบันไดสว่างแล้วก็ดับ ดับแล้วก็สว่าง
เมื่อหม่าซ่วยมาถึงชั้นเจ็ด ก็เห็นประตูกันขโมยสีเขียวเข้มของเฉินเหยาปิดไว้ไม่สนิท เหลือร่องอยู่
มองลอดเข้าไปในห้องจากประตู ห้องนั่งเล่นไม่มีใคร
หม่าซ่วยยื่นมือผลักประตูเบา ๆ ประตูก็เปิดออกอย่างไม่มีเสียง
ห้องนั่งเล่นยังเป็นเหมือนครั้งก่อน ปลอกโซฟาสีขาวหม่นถูกซักจนซีด บนโต๊ะกาแฟปูผ้าลายดอกไม้ ดอกไม้แห้งในแจกันก็ยังปักอยู่ที่นั่น ทุกอย่างเหมือนกับตอนที่เขามาครั้งก่อนไม่มีผิด
ประตูห้องนอนก็เปิดอ้าอยู่