หมูไม่ใช่สัตว์ที่ล่าเป็นฝูง
ถ้าพวกมันโจมตีคนพร้อมกัน ภาพนั้นจะน่ากลัวขนาดไหน?
หม่าซ่วยมองซ้ายทีขวาที คิดว่าโอกาสถูกโจมตีพร้อมกันทั้งฝูงคงไม่มี
นึกถึงความเย็นที่สัมผัสได้ตอนก้าวเข้ามาในลานบ้านครั้งแรก หม่าซ่วยรู้สึกว่า เป็นไปได้สูงที่หมูตัวใดตัวหนึ่งในนั้นจะมีปัญหา
หม่าซ่วยไม่ยอมแพ้ เข้าไปใกล้คอกหมูอีกครั้ง
เห็นใบผักบนพื้น หม่าซ่วยปิ๊งไอเดีย คว้ามาหยิบมือหนึ่ง
นั่นเป็นของที่หลิวเต๋อฝูเด็ดมาจากแปลงผักตอนเช้าตั้งใจจะเอามาให้หมู แต่เกิดเรื่องขึ้น จึงทิ้งไว้หน้าคอกไม่ได้แตะ
เขาถือใบผักไปที่กำแพงเตี้ยของคอก โยนข้ามเข้าไป
หมูสิบตัวตอบสนองทันที
ตัวที่อยู่ด้านหน้าสุด เจ้าดำตัวใหญ่ได้กลิ่นก่อนเพื่อน ร้องฮึดฮัดลุกขึ้นจากพื้น ร่างอ้วนพีเดินดุ่มเข้ามา
หมูตัวอื่น ๆ ก็ขยับตาม บางตัวใช้จมูกดันเพื่อนให้หลีก บางตัวมุดช่องเข้ามา หมูสิบตัวเบียดกันแย่งใบผักไม่กี่ใบอย่างรวดเร็ว
สายตาของหม่าซ่วยกวาดไปมาบนหมูทั้งสิบตัว
ตัวแรก หมูดำตัวใหญ่ แย่งอาหารเก่งที่สุด ใช้งวงดุนดัน ทว่าแววตาขุ่นมัว เป็นหมูธรรมดา คิดถึงแต่เรื่องกิน
ตัวที่สอง หมูขาวด่าง ตัวเล็กกว่า เบียดไม่เข้าเลยเดินวนอยู่ข้างนอก ร้องฮึดฮัดด้วยความร้อนใจ ลูกตากลอกไปมา แต่นั่นคือความกระวนกระวาย เป็นสัญชาตญาณหิวอาหาร
ตัวที่สาม ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า...
มองทีละตัว ล้วนเป็นหมูธรรมดาทั้งนั้น
หม่าซ่วยโยนใบผักเพิ่มอีก หมูยิ่งครึกครื้นใหญ่