"คดียังไม่จบ นายบุ่มบ่ามไม่ได้! ตำรวจมากันเต็มแล้ว ให้นายสืบสวนก่อน!"
หลิวเต๋อฝูถูกโจวเต๋อเม่าขวางไว้ มีดปอกในมือยกขึ้นแล้ววางลง วางลงแล้วยกขึ้น
สุดท้ายเขาทรุดตัวลงนั่งบนแผ่นหินกลางลานบ้าน สองมือกุมหน้า แล้วร่ำไห้
หม่าซ่วยมองหลิวเต๋อฝูปราดหนึ่ง ไม่พูดอะไร เดินตามฉินกังและจูหว่านไปยังสวนหลัง
สวนหลังกับสวนหน้ามีกำแพงเตี้ยกั้น กำแพงเตี้ยมีประตูวงเดือนบานหนึ่ง กรอบประตูก่อด้วยอิฐเขียว ด้านบนเลื้อยคลุมด้วยเถาไม้แห้งเหี่ยว
ลอดประตูวงเดือนเข้าไป กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นพัดปะทะหน้า ผสมกับกลิ่นมูลสัตว์เฉพาะตัวในคอกหมู โชยจนคนแทบคลื่นไส้ใส้จะพลิก
คอกหมูไม่ใหญ่ ก่อด้วยอิฐแดง กำแพงสูงประมาณหนึ่งเมตร ด้านในปูด้วยฟางข้าวและต้นข้าวโพด
ประตูไม้ระแนงของคอกหมูเปิดอ้าอยู่ บานประตูเปื้อนรอยเลือดสีแดงเข้ม แห้งแล้ว กลายเป็นสีน้ำตาลดำ
บนพื้นมีคนนอนอยู่คนหนึ่ง
พูดให้ชัดคือเป็นศพ
หลิวเต๋อกุ้ย
เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาอมน้ำเงิน กระดุมเสื้อผ้าฝ้ายหลุดออกหลายเม็ด เผยให้เห็นเสื้อคอปกสีเทาด้านใน
เสื้อคอปกถูกฉีกขาดหลายแห่ง ตรงรอยขาดมองเห็นผิวหนังสีเขียวปนม่วงข้างใน
ขอบเอวกางเกงผ้าฝ้ายถูกรั้งลงมาถึงโคนขา ขาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยกัด บางจุดหนังและเนื้อพลิกกลับ เผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลนอยู่ข้างใต้
หลิวเต๋อกุ้ยหงายหน้าขึ้นฟ้า
ใบหน้านั้นไม่อาจดูได้แล้ว
จมูกถูกกัดหายไป เหลือเพียงรูจมูกสองรูที่ดำทะมึน