"ปัง! ปัง! ปัง!"
ฉินกังยิงออกไปสามนัดติด
กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่และกลางหลังหมูดำ เลือดกระเซ็น ร่างมันชะงักงัน เท้าสะดุด แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมล้ม
มันแค่สะบัดหัว แล้วพุ่งต่อ
จูหว่านก็ลั่นไกใส่ แต่กระสุนหมดรังเพลิง ร่างหมูดำพรุนไปด้วยรูเลือด แต่สัตว์นี่ราวกับไม่รู้จักความเจ็บ ยังทะยานด้วยความเร็วเท่าเดิมไม่ลดละ
"ไอ้สัตว์นี่มันตัวอะไรกันแน่!" ฉินกังสบถ น้ำเสียงสั่นพร่า
กระสุนในแม็กกาซีนหมดเกลี้ยง
หมูดำถูกซัดไปเจ็ดแปดนัด เลือดโชกโชน ไหล่ขนดำชุ่มเลือดเหนอะแนบติดตัวเป็นมัน
แต่มันก็ยังวิ่งเข้าใส่
ปากกว้างอ้าออก เขี้ยวคมเปื้อนเลือด มุ่งตรงมาที่ลำคอของหลิวเต๋อฝู
ระหว่างความเป็นความตายย่อมมีความพรึงกลัวอย่างใหญ่หลวง
ในที่สุดหลิวเต๋อฝูก็สะดุ้งขึ้นมาจากภวังค์ตกใจ
เขาทุ่มสุดแรงเกิด คว้าจับพันหลักจนหลุดเข้าไปในคอกหมู แล้วคลานตะกายไปหลบหลังฉินกังกับพวก
"ช่วย... ช่วยด้วย..."
หมูดำพุ่งถึงกำแพงเตี้ย ยกขาหน้ากดขอบกำแพง ร่างทั้งร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ข้ามกำแพงเตี้ยลงมายืนในลานบ้าน
ดีจริง คิดไม่ถึงว่ามันจะกระโดดข้ามกำแพงหนีเที่ยวได้
หมูดำก้าวเข้ามาหาทุกคนทีละก้าว จ้องเขม็งไปที่หลิวเต๋อฝู
ฉินกังเหนี่ยวไกอีกหลายครั้ง แต่มีเพียงเสียงกลวงเปล่า
แม็กกาซีนเปล่า
"บ้าเอ๊ย!" เขาเสียบปืนเข้าขอบเอว กระชากกระบองไฟฟ้าออกมาถือไว้เบื้องหน้า
จูหว่านก็เก็บปืน คว้าพลั่วเหล็กจากพื้นมาจับสองมือ แล้วยืนกั้นหน้าหลิวเต๋อฝู
"ถอยไป! เดินหน้าอีกก้าว ฉันฟันแน่!"