“ฉึบ!”
ปลายพลั่วฟันลงบนหัวเม่นราวกับหั่นแตงกวา จากกระหม่อมลงมาจรดคาง แยกออกเป็นสองซีก
เลือดพุ่งกระจาย
ร่างเม่นกระตุกอย่างรุนแรงสองสามที แล้วก็นิ่ง
นิ่งสนิท
ขนเม่นแข็งๆ หดกลับเข้าไปทีละเส้น ทีละเส้น แล้วหายลับไปใต้ผิวหนัง ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
ร่างของหมูดำเริ่มเปลี่ยนไป
กล้ามเนื้อที่ปูดโปนแฟบลง กระดูกสันหลังที่โก่งนูนยุบราบ หัวที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกค่อยๆ คืนรูปกลายเป็นหัวหมูธรรมดา
หม่าซ่วยปล่อยพลั่วเหล็ก เซถอยหลังไปสองก้าว แล้วทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น
เขาหายใจหอบแรง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก ทั้งร่างไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่เจ็บปวด
ก้มลงดู เสื้อขนเป็ดมีรูโหว่หลายรู โดนขนเม่นกรีดขาด ปุยข้างในทะลักออกมาจากรูเหล่านั้น
ง่ามนิ้วมือซ้ายฉีก เลือดไหลซึมตามนิ้ว
ข้อนิ้วมือขวาก็ถลอกปอกเปิก แสบร้อนไปหมด
หม่าซ่วยเงยหน้ามองฟ้าสีเทาหม่น ถอนหายใจยาว
“แม่เอ๊ย...”
ทันใดนั้นเอง
กลุ่มควันสีขาวนวลกลุ่มหนึ่งลอยออกมาจากซากหมูดำ
ควันนั้นรวมตัวกลางอากาศกลายเป็นรูปร่างเลือนราง คล้ายตัวเม่นบ้าง เหมือนคนตัวเล็กๆ บ้าง
“ไอ้หนู เจ้าฆ่าโฮสต์ของข้า ข้าจำเจ้าได้”
หม่าซ่วยดีดตัวจากพื้นลุกพรวด คว้าพลั่วฟาดเข้าใส่
แต่พลั่วทะลุผ่านกลุ่มควันนั้นไป ไม่โดนอะไรเลย
“ร่างเนื้อสูญสิ้นแล้ว แต่วิญญาณยังไม่ดับสูญ ข้าบำเพ็ญเพียรมาร้อยปี เจ้าผู้อมตะคนหนึ่งจะทำลายข้าได้รึ?”