จูหว่านยืนอยู่ข้างหลังฉินกังห่างไปครึ่งก้าว มือยังแตะอยู่ที่เอว แต่สายตาของเธอไม่ได้จับอยู่ที่ซากหมู แต่มองไปที่หม่าซ่วย
คิ้วของเธอขมวดแน่นกว่าเมื่อครู่ แต่สาเหตุที่ขมวดนั้นต่างจากก่อนหน้า
เมื่อก่อนคือความสงสัย ตอนนี้คือความไม่เข้าใจ
เธอมองหม่าซ่วย ความสงสัยในใจยิ่งทวีมากขึ้น
คนผู้นี้ เขามีพื้นเพมาจากไหนกันแน่
ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้
โจวเต๋อเม่าเริ่มขาสั่นตั้งแต่ก้าวเข้าประตู ตอนนี้เขาพิงกำแพงบ้านอยู่ สองขาอ่อนยวบเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยว ถ้าหลังไม่ยันกำแพงไว้คงไถลลงไปกองกับพื้นนานแล้ว
เขาสั่นริมฝีปาก มองจากซากหมูไปที่หม่าซ่วย แล้วจากหม่าซ่วยไปที่ซากหมู ไปมาหลายรอบ กว่าจะบีบเสียงออกมาจากลำคอได้ประโยคหนึ่ง
“ที่ ที่ปรึกษาหม่า ไอ้หมูตัวนั้นเมื่อกี้มัน...... มัน มัน......”
“มันอะไร” หม่าซ่วยเหล่ตามองเขา
“มันพูดได้แล้วเมื่อกี้...... นั่นมันกลายเป็นปีศาจไปแล้วชัด ๆ...... คุณทำได้ยังไง......”
“ผู้ใหญ่บ้าน” หม่าซ่วยขัดขึ้น “ผมจำเป็นต้องเตือนคุณสักนิด เมื่อกี้ไม่ใช่ปีศาจอะไรนั่นหรอก แค่หมูดำคลั่งตัวหนึ่งเท่านั้น”
โจวเต๋อเม่าอ้าปากค้าง อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นดวงตาดำลึกของหม่าซ่วย คำพูดที่เกือบหลุดจากปากก็ถูกกลืนกลับลงคอ
หลิวเต๋อฝูไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เข้ามา เขานั่งยองอยู่มุมลานบ้าน สองมือกุมศีรษะ ไหล่กระตุกเล็กน้อย
ตอนที่ไอ้หมูดำตัวนั้นบอกว่าจะฆ่าเขา เขาอยู่ห่างจากปากใหญ่แดงฉานนั้นไม่ถึงหนึ่งเมตร เขาถึงกับได้กลิ่นเหม็นเน่าจากปากหมู และเห็นเนื้อนุ่มสีชมพูในคอหอย
ถ้าไม่ใช่เพราะหมัดของหม่าซ่วย เขาคงไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ มองหม่าซ่วย “ที่ปรึกษาหม่า พี่ชายของผม...... เขาถูกหมูตัวนั้นกัดตายจริง ๆ เหรอครับ แต่ว่าหมูตัวนั้นมันพูดได้นะครับ...... เรื่องนี้มัน......”