เฉินเหยาหน้าตาสะสวย หุ่นดีมาก แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แต่งหน้าจัด ไม่ได้ฉีดน้ำหอมอะไรด้วย
ในความคิดของหม่าซ่วย ฝ่ายตรงข้ามต้องการสองแสน คงไม่ใช่เพื่อเอาไปใช้จ่ายส่วนตัวฟุ่มเฟือย
เฉินเหยานิ่งไปไม่กี่วินาที สุดท้ายเหมือนตัดสินใจเด็ดเดี่ยว "แฟนฉันเป็นโรคร้าย ต้องการเงินสองแสนมารักษา"
หม่าซ่วยอดตะลึงไม่ได้ จากนั้นก็จับได้ถึงพิรุธทันที
ไม่ถูกนะ ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ จะมีแฟนได้ยังไง?
"เธอมีแฟนแล้ว?"
เฉินเหยาพยักหน้า "ค่ะ คบกันมาสามปีแล้ว"
หม่าซ่วยขมวดคิ้วทันที
ปฏิกิริยาแรกคือไม่เชื่อ ผู้หญิงคนนี้กำลังหลอกตัวเอง
สาวสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นก็อยากครอบครองทั้งนั้น เป็นไปได้ยังไงที่คบกันมาสามปีแล้วยังเป็นสาวบริสุทธิ์
แฟนเธอไม่ใช่ผู้ชายหรือไง?
ถ้าเป็นตัวเองละก็ อย่าว่าสามปีเลย สามวันก็อดใจไม่ไหวจัดการเฉินเหยาเรียบร้อยแล้ว
"คบกันสามปี ไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยหรือ?" หม่าซ่วยถามด้วยความสงสัย
เฉินเหยาไม่คาดคิดว่าหม่าซ่วยจะถามเรื่องนี้ ใบหน้างามแดงขึ้นทันที "ฉัน...ฉันเป็นคนหัวโบราณมาโดยตลอด จะมีอะไรกันก็หลังแต่งงาน เขาบอกว่าเคารพฉัน ก็เลยไม่...ไม่แตะต้องฉัน"
หม่าซ่วยจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเธอพูดจริงหรือโกหก
หญิงสาวคนนี้ดูแล้วเหมือนคนรักนวลสงวนตัวจริง ๆ ห้องนอนก็เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย แม้แต่ตุ๊กตาหมีขนปุยยังตั้งไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่เหมือนคนที่ทำอะไรตามอำเภอใจ