หม่าซ่วยไม่ได้พูดอะไรมาก ก้าวเท้าเข้าไป กวาดสายตาสำรวจอพาร์ตเมนต์นี้อย่างแนบเนียน
ห้องนั่งเล่นใหญ่กว่าห้องใต้หลังคาของเฉินเหยาหลายเท่า โซฟาผ้าสีเทาอ่อน โต๊ะกาแฟหินอ่อน บนผนังแขวนทีวีจอใหญ่ พื้นปูพรมหนานุ่ม
บนโต๊ะกาแฟมีแก้วสองใบ ด้านในแก้วติดคราบน้ำ ข้าง ๆ กันมีซองพลาสติกฉีกเปิดแล้ว หม่าซ่วยกวาดตามอง ซองนั้นพิมพ์ตัวอักษรเล็ก ๆ ไว้ มุมปากเขากระตุกอีกครั้ง
“โอคาโมโตะ 0.01”
เฉินเหยาไม่ได้สังเกตสิ่งเหล่านี้ เธอเดินเร็วเข้าห้องนอนไปแล้ว
ประตูห้องนอนแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง บนเตียงใหญ่มีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ ผ้าห่มคลุมถึงอก เผยให้เห็นไหล่และแขนเปลือยเปล่า ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย รอบดวงตาคล้ำ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ทั้งคนดูไม่มีเรี่ยวแรง
เขาเห็นเฉินเหยาเข้ามา ก็ฝืนยิ้มออกมา “เหยาเหยา เธอมาแล้ว”
เฉินเหยานั่งลงที่ข้างเตียง เอื้อมมือแตะหน้าผากเขา “สามี วันนี้เป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างมั้ย ฉันเอาข้าวมาให้ วางไว้ในครัวแล้วนะ เดี๋ยวอุ่นให้กิน”
ผู้ชายที่ชื่ออู๋ข่ายจับมือเธอไว้ “ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”
สายตาเขามองข้ามไหล่เฉินเหยาไปตกที่หม่าซ่วยซึ่งยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น รอยยิ้มบนหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง “เหยาเหยา นี่คือ...”
เฉินเหยาหันไปมองหม่าซ่วยแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมา “สามี นี่เป็นเจ้าสัวใหญ่ เขาได้ยินว่าคุณป่วย อยากมาเยี่ยมคุณ บอกว่าจะช่วยค่ารักษาให้”