หม่าซ่วยกลอกตา "พี่หาน ผมจะซื้อไอ้นั่นทำไมครับ? ผมไม่กลัวโดนตัดอยู่แล้ว"
ไม่ต้องพูดถึงว่าเรื่องนี้มีคนเล่นตุกติกหรือเปล่า ต่อให้ผีมาจริง เขาก็ไม่กลัว
มีวรยุทธ์ติดตัวทั้งนั้น ใครจะมาตัดของเขา ต้องโดนเขาตัดกลับแน่
หานต้าเฉิงหน้าแดงด้วยความอาย กระแอมแห้งสองที "ผมก็เหมือนกัน ผมมีพลังแห่งคุณธรรมติดตัว ไม่เชื่อเรื่องอะไรทีมตัดไข่หรอก"
"แต่น้องชาย เรื่องนี้มันก็ชอบกลอยู่นะ"
หม่าซ่วยกำลังอยากถามเรื่องนี้อยู่พอดี จึงถือโอกาสพูดขึ้น "พี่หาน เรื่องนี้มันจริงหรือปลอมกันแน่? มีคนโดนตัดเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"
หานต้าเฉิงมองซ้ายมองขวา ให้แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจ จึงถอนหายใจ "จริงสิ เมื่อคืนโดนตัดไปห้าคน สันติบาลเรารับแจ้งความหมดแล้ว คุณลุงรองหม่าชื่อเต๋อโฮ่วก็โดนตัดไปไม่ใช่เหรอ? นายไม่รู้เรื่องเหรอ?"
หม่าซ่วยขมวดคิ้ว
เมื่อกี้เขายังคิดว่าจางกุ้ยหลานแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกเงิน นึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง
"พี่หาน พี่คิดว่าเรื่องนี้มันยังไงครับ?"
หานต้าเฉิงมองรอบ ๆ อีกครั้ง ดึงหม่าซ่วยเดินไปข้างทางอีกสองก้าว
"พวกเราหารือกันภายในแล้ว อาจจะเกี่ยวข้องกับไอ้คนขายถุงคุ้มไข่คนนี้ก็ได้ ใครได้ประโยชน์ ใครก็น่าสงสัยที่สุด ดูสิ ร้านเขาช่วงนี้ขายดีแค่ไหน เมื่อวานอันละร้อย วันนี้ขึ้นราคาเป็นสองร้อยห้าร้อย สองสามวันนี้คงขายได้หลายหมื่นแล้ว"
หม่าซ่วยมองไปทางคุณลุงจาง ตายังคงสานตะกร้าไม้ไผ่อย่างใจเย็นไม่รีบร้อน ตรงหน้ามีคนต่อแถวยาว แบงก์ถูกยัดใส่มือทีละใบ
ที่หานต้าเฉิงพูดก็มีเหตุผล
จิตใจคนไม่รู้จักพอ
สุภาษิตว่าไว้ ถ้ากำไรร้อยเปอร์เซ็นต์ พวกมันก็กล้าเหยียบย่ำกฎหมายทุกข้อ
"พี่หาน วันนี้พี่มาเพื่อ..."
"ผมอยากควบคุมตัวเขากลับไปสอบสวนที่สันติบาล" หานต้าเฉิงพูด แล้วถอนหายใจอีกครั้ง "แต่นายก็ดูสิ คนในที่เกิดเหตุเยอะขนาดนี้ ถ้าผมจับกุมตัวคนที่นี่โดยแรง อาจก่อให้เกิดความวุ่นวายได้ คนพวกนี้ตกใจจนคลั่งกันไปหมดแล้ว ถ้าคิดว่าสันติบาลจะมาแย่งถุงคุ้มไข่พวกเขา ไม่รู้จะทำอะไรลงไปบ้าง"
หม่าซ่วยพยักหน้า
หานต้าเฉิงพูดมีเหตุผล ตอนนี้คนพวกนี้เหมือนนกที่ถูกธนูจนผวา ลมพัดนิดหญ้าไหวนิดก็แตกตื่นแล้ว