บอดี้การ์ดหนุ่มกลายเป็นจุดสนใจไปเสียแล้ว
เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกก้าว มือขวาชักออกจากเอว “ไอ้หนู ข้าว่าแกคิดจะร้ายกับเจ้านายกู อยู่ดีไม่ว่าดีแล้วล่ะ เชื่อไหมว่ากูยิงแกเดี๋ยวนี้เลย แล้วหาข้ออ้างปัดๆ ไปก็จบ”
แววตาของหม่าซ่วยเย็นเยียบ
แม่ง ถึงกับคิดจะยิงข้า ใครจะยอมให้มันรังแกง่ายๆ
ตอนบอดี้การ์ดหนุ่มชักปืนออกมาแค่เสี้ยววินาที มือขวาของหม่าซ่วยก็มีมีดบินเล่มน้อย
สะบัดข้อมือแวบเดียว ลำแสงสีเงินก็วาดโค้งไปในอากาศ
พร้อมกันนั้นมือซ้ายก็ชักออกมาอีกเล่ม
แสงเงินพุ่งตรงไปที่ข้อมือของบอดี้การ์ดหนุ่ม
“อ๊าก”
เสียงร้องลั่นขึ้นในห้องนั่งเล่น
มือขวาของบอดี้การ์ดหนุ่มถูกมีดบินตรึงไว้ ปลายมีดทะลุปลายแขนเสื้อ ปักเข้าไปในเนื้อตรงข้อมืออย่างแม่นยำ ไม่ลึกไม่ตื้น ติดอยู่ระหว่างร่องกระดูกพอดี ปืนตกพื้น
เลือดซึมจากขอบแผล ไหลตามนิ้วมือลงมา
บอดี้การ์ดหนุ่มกุมข้อมือถอยหลังไปสองก้าว หน้าซีดขาว
บอดี้การ์ดรุ่นพี่ตอบสนองเร็วกว่าคนหนุ่มมาก ตอนหม่าซ่วยเริ่มขยับมือซ้ายเขาก็มองเห็น มือขวาวาดไปที่เอวรวดเร็วปานสายฟ้า นิ้วแตะด้ามปืนแล้ว
แต่มีดบินของหม่าซ่วยเร็วกว่า
แสงเงินแวบเดียว ข้อมือขวาของบอดี้การ์ดรุ่นพี่ก็มีมีดบินเพิ่มมาอีกเล่ม
ปลายมีดแทงเข้าจากด้านในข้อมือ ทะลุออกไปด้านนอก ติดคาอยู่ในร่องระหว่างกระดูกรัศมีกับกระดูกข้อศอกอย่างพอเหมาะ ไม่เบี่ยงไม่เฉ
หยดเลือดซึมจากปากแผล ไหลตามนิ้วมือลง ติ๋งลงบนพื้นหินอ่อนสีเทาอ่อน