หม่าซ่วยฟังแล้วงุนงงหนักกว่าเดิม คิ้วขมวดแน่นขึ้นอีก
ชายผิวเข้มข้าง ๆ ที่ใส่เสื้อหนาวทหารทนไม่ไหว ขยับเข้ามาช่วยแปล
“ซ่วย เรื่องมันเป็นงี้ เมื่อคืน ลุงรองแกไปกินเหล้าที่หมู่บ้านฉือลาจื่อข้าง ๆ ดื่มจนดึกถึงได้กลับ พอเดินกลางทางก็โดนทีมตัดไข่ตัดไข่ทิ้ง เช้ามืดวันนี้มีคนเจอแกนอนสลบอยู่ในร่องน้ำ กางเกงเปื้อนเลือดเต็มไปหมด คนยังไม่ค่อยรู้สึกตัวเลย ตอนนี้นอนอยู่ที่อนามัยอำเภอ หมอบอกต้องผ่าตัด ต้องใช้เงินอีกมาก”
หม่าซ่วยเม้มปาก หัวเราะแทบไม่ทัน
ทีมตัดไข่
เมื่อวานตอนไปตลาดนัดที่อำเภอแกยังได้ยินลุงหน้าดำคนนั้นพูดถึงเรื่องนี้ บอกว่ามีผู้ชายสองคนที่หมู่บ้านฉือลาจื่อโดนตัดไข่ ทำเอาคนกลุ่มใหญ่แย่งกันซื้อถุงคุ้มไข่
ตอนนั้นแกยังด่าพวกนั้นว่าโง่ ขนาดข่าวลือยังทำให้กลัวกันได้
ไม่คิดว่าวันนี้เรื่องนี้จะมาตกถึงลุงรองของตัวเอง
กรรมสนอง
ไอ้หม่าเต๋อโฮ่วสารเลว กินเนื้อหมีที่แกให้ไปแล้วหันมาฟ้องแก แถมยังอยากได้ของบนรถสามล้อถีบของแกอีก
สวรรค์มีตาจริง ๆ ตัดไข่ทิ้งแล้วนี่เรียกว่าอะไร สมควรแล้ว
ในใจหม่าซ่วยสบายจนแทบนั่งไม่ติด สีหน้าแทบจะแสดงออกมา
เขากดหางปากลงอย่างแรง แล้วทำเป็นถามด้วยความห่วงใย “ลุงรองข้าไม่เป็นไรนะ อันตรายถึงชีวิตไหม”
“คนไม่เป็นไร ก็แค่... แค่ของนั่นไม่มีแล้ว หมอบอกว่าแผลทำความสะอาดแล้ว พักฟื้นหน่อยก็ออกจากโรงพยาบาลได้ ไม่กระทบการกินดื่มขับถ่าย ก็แค่... แค่หลังจากนี้ทำเรื่องนั่นไม่ได้แล้ว”