หม่าซ่วยสูดหายใจเข้าลึก
เขาค่อย ๆ ยกเท้าข้างที่ห้อยอยู่ริมโซฟาของหลินหยุ่นขึ้นมา
ฝ่ามือประคองข้อเท้าไว้ หลินหยุ่นสะดุ้งน้อย ๆ เหมือนถูกอะไรจี้
สัมผัสของถุงน่องสีดำ
ลื่น ละเอียด บางเบา
บางเสียจนฝ่ามือเขารับรู้ถึงอุณหภูมิของผิวใต้ถุงน่อง อุ่นละมุน มีชีวิต กับจังหวะชีพจรแผ่ว ๆ
เนื้อผ้าถุงน่องสีดำเนียนละเอียด ไม่ใช่ของถูกเนื้อหยาบ แต่เป็นของดีที่สัมผัสแล้วราวกับผิวหนังชั้นที่สอง แทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน
แต่เพราะแทบไม่รู้สึกนี่แหละ ถึงได้อันตรายกว่า
นิ้วมือของหม่าซ่วยออกแรงขึ้นนิดหนึ่ง ประคองข้อเท้าของหลินหยุ่นวางลงบนตักตัวเอง
มือเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะวิชาประสานสมานกำลังทำงานอยู่ภายใน
พลังปราณในเส้นลมปราณพุ่งพล่านไม่หยุด ราวกับได้กลิ่นที่ทำให้มันคึกคะนอง ทุกกระเบียดนิ้วในเส้นลมปราณถูกชำระล้างจนร้อนระอุ
หลินหยุ่นยังคงวางเท้าอีกข้างพาดบนพนักโซฟา
เขาเอื้อมมือไปจับเท้านั่นมาวางคู่กันบนตัก
ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยถุงน่องสีดำตรงมาทางเขา ส่วนโค้งของอุ้งเท้างามราวกับใช้บรรทัดวงเวียนวาด ตรงช่วงกว้างสุดของฝ่าเท้าพอดีกำได้เต็มมือ
หม่าซ่วยประคองเท้าทั้งสองของหลินหยุ่นไว้ในอุ้งมือ รับรู้ถึงอุณหภูมิจากกลางเท้าที่ทะลุผ่านถุงน่องบางเฉียบนั้น เป็นความอุ่นที่ชื้นนิด ๆ และมีกลิ่นอายของเหงื่อจาง ๆ
หลินหยุ่นกำลังเกร็ง
นี่เป็นปฏิกิริยาปกติของร่างกาย เดินมาทั้งเช้า เท้ามีเหงื่อออกเล็กน้อย ถูกถุงน่องสีดำหุ้มไว้ อับอยู่ในรองเท้า เป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้
แต่นี่ไม่เพียงไม่ทำให้หม่าซ่วยอึดอัด กลับกลายเป็นปลุกบางอย่างที่ดิบกว่า เป็นสัญชาตญาณมากกว่า
สัมผัสอุ่นชื้นนั้น ผสานกับความลื่นนุ่มเฉพาะตัวของถุงน่องสีดำ ทำให้วิชาประสานสมานในตัวเขาทำงานเร็วขึ้นอีก
"อีหยุ่น ให้กดตรงไหนก่อนครับ" เสียงหม่าซ่วยเครือตึง
"เอ้อ... นวดตามที่เห็นสมควรเถอะ ตอนเด็กนวดยังไง ตอนนี้ก็นวดอย่างนั้น" หลินหยุ่นเบือนหน้าหนีไปทางพนักโซฟา เสียงฟังดูอู้อี้
หม่าซ่วยขานรับ ตั้งสติ แล้วเริ่มนวด
เขาไม่เร่งใช้พลังปราณ แต่เริ่มจากวิธีการในคัมภีร์ชิงหนางก่อน ค่อย ๆ กดไปตามจุดฝังเข็มทีละจุด เริ่มจากนิ้วเท้าของหลินหยุ่น