"เอาล่ะ พอก่อน"
เสียงของถังถังดังมาจากข้าง ๆ
ตอนนี้เสี่ยวหยาเริ่มส่งเสียงครางเบา ๆ แล้ว ผู้เรียนหลายคนหน้าแดงใจเต้นกันไม่เป็นส่ำ
นางเคยรู้สึกแบบนี้เมื่อคืน ถ้าบำเพ็ญต่อไป เสี่ยวหยาคงต้องเสียท่าแน่
จะให้เสียท่าในชั้นเรียนไม่ได้นะ เดี๋ยวโดนหัวเราะตาย
หม่าซ่วยหยุดมือตามคำ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เพิ่มระยะห่างจากเสี่ยวหยา
เสี่ยวยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ หลับตาลง หน้าอกกระเพื่อมเบา ๆ เหมือนยังจมอยู่ในกระแสพลังอุ่นเมื่อครู่
ผ่านไปหลายวินาทีนางถึงได้ลืมตา ก้มมองมือตัวเอง แล้วขยับเอวเล็กน้อย ใบหน้าแสดงสีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ
"ให้ตายเถอะ คุณครูซ่วย ดิฉันรู้สึกตัวเบาไปทั้งตัวเลยค่ะ" เสี่ยวหยาหันตัว มองหม่าซ่วย นัยน์ตาเปล่งประกายเจิดจ้า "เอวฉันนี่หลังฝึกเสร็จทีไรก็เมื่อยนิด ๆ เสมอ แต่ตอนนี้ไม่เมื่อยเลยสักนิด"
ผู้เรียนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ พลันฮือฮาขึ้นมาทันที
"จริงไม่จริงนะ เสี่ยวหยา เอวเธอตรงกว่าก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ"
"ดูหน้าสิ แดงเรื่อกว่าตะกี้นี้มากเลย เหมือนเพิ่งพอกมาส์กหน้าเลย"
"ฉันก็อยากได้ ฉันก็อยากได้!"
"อย่าเบียด อย่าเบียด เข้าคิวหน่อย!"
ถังถังยืนอยู่ข้าง ๆ ดูภาพตรงหน้า กอดอก มุมปากแฝงรอยยิ้มจาง ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ตัวหม่าซ่วยชั่วครู่ แล้วก็เบือนไปทางอื่น
"เอาล่ะ วันนี้จบช่วงฝึกร่วมแค่นี้ก่อนนะคะ คุณครูซ่วยยังต้องช่วยแนะนำทุกคนต่อ พวกเราอย่ามัวดูกันเพลิน ท่าที่ต้องฝึกน่ะขาดไปสักท่าไม่ได้"