สีหน้าหม่าซ่วยไม่แสดงอาการใด ๆ เขายิ้มพลางตบไหล่หานต้าเฉิง "พี่หาน ไปกันเถอะ เข้าไปในบ้านเดี๋ยวผมฝังเข็มให้ พอร่างกายฟื้นตัวแล้ว อารมณ์ก็จะดีขึ้นมาก"
หานต้าเฉิงดีใจจนผงกหัวไม่หยุด ดึงตัวหม่าซ่วยเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน
สองคนนั่งลงบนโซฟาในห้องทำงาน หานต้าเฉิงถอดเสื้อนอนคว่ำบนโซฟา หม่าซ่วยหยิบซองเข็มออกมา เริ่มลงเข็มให้เขา
ปักไปไม่กี่เข็ม หานต้าเฉิงก็รู้สึกสบายจนครางในลำคอ "น้องชาย ฝีมือนายนี่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ พี่เองช่วงนี้รู้สึกมีแรงทั้งตัว ขนาดเดินยังไม่เหนื่อยหอบเลย"
หานต้าเฉิงนอนคว่ำบนโซฟา เอียงคอมองหม่าซ่วย "เมื่อวานไปโรงพยาบาลตรวจอีกรอบ ค่าครีเอตินีนในเลือดลดลงเหลือหนึ่งร้อยแปดแล้ว หมอบอกว่าถ้าลดลงอีกนิดก็ใกล้ค่าปกติแล้ว น้องเอ๊ย พี่นี่นายช่วยชีวิตไว้แท้ ๆ เลยว่าไหม ไม่รู้จะขอบคุณนายยังไงดีเลย"
ปากของหม่าซ่วยกระตุก ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ในใจคิดว่าพี่สะใภ้สองวันนี้ขอบคุณผมทุกวันเลยนะ จนผมเกรงใจแล้วน่ะสิ
"พี่หาน คดีตัดไข่นั่น ปิดแล้วหรือยังครับ" หม่าซ่วยเก็บเข็มเงินเล่มสุดท้าย แล้วเปลี่ยนเรื่องถามไปเรื่อย ๆ
หานต้าเฉิงลุกขึ้นจากโซฟา ระหว่างสวมเสื้อก็ถอนหายใจ "กำลังจะบอกนายเรื่องนี้พอดี ช่วงนี้มีคดีหมูทำร้ายคนกับคดีตอน ก็เรื่องใหญ่ทั้งนั้น ข้างบนถึงยังไม่ได้ส่งหนังสือตำหนิเป็นทางการ แต่พี่ก็โดนเรียกไปดื่มชาที่สถานีตำรวจอำเภอมาแล้วสามรอบ"
หม่าซ่วยเก็บเข็มเงินใส่ซอง "แล้วพี่ตอบว่ายังไงครับ"