โอ๊ย ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็นค่ารักษาจากเย่ชิวเซิง
บวกกับหนึ่งล้านกว่าก่อนหน้านี้ แล้วก็อีกล้านที่เป้าซียงเซียงโอนมาเมื่อเช้า ตอนนี้เงินสดในมือเขาใกล้จะทะลุสี่ล้านเข้าไปแล้ว
หม่าซ่วยยัดตัวเข้าไปในรถ โยนโทรศัพท์ลงเบาะข้างคนขับ สตาร์ทเครื่อง รู้สึกราวกับตัวลอย
เงินนี่มันหาง่ายเกินไป ฝังเข็มไม่กี่ที ปล่อยพลังปราณไปหน่อย เงินเป็นแสนก็ลอยมา
หม่าซ่วยนั่งขบคิดไปพลางขับรถไป ถ้ารายได้ยังพุ่งแบบนี้ อีกไม่นานทรัพย์สมบัติร้อยพันล้านของเฉินกั๋วต้ง พ่อตาจอมตื๊อคงไม่ใช่สิ่งที่ไกลเกินเอื้อม
กำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ที่เบาะข้างก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
หม่าซ่วยหันไปกวาดตา จอโชว์ชื่อถังถังกระพริบขึ้นมา
กดรับปุ๊บ เสียงถังถังก็ดังลอดออกมาทันที "ฮัลโหล อาจารย์ซ่วย วันนี้นายว่างไหม มาช่วยยิมโยคะหน่อยสิ วันนี้นักเรียนมากันเยอะเป็นพิเศษ พวกเธอพากันพร่ำเพ้อถึงนายใหญ่เลย"
หม่าซ่วยไม่มีธุระเร่งด่วนอยู่พอดี พอนึกถึงภาพเงาร่างในกางเกงโยคะหลากสีสันของพวกสาว ๆ ในยิม หัวใจก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
พวกสาวสวยโยคะมากมายนั่นล้วนเป็นเหยื่อของเขาเอง ถ้าไม่ไปก็ผิดต่อสายตา
"ได้สิ พี่ถังถัง เดี๋ยวไปถึงนะ"
ปลายสายมีเสียงเฮดังขึ้นมา ถังถังพร่ำว่า "ดี ๆ ๆ" อยู่หลายหนแล้วก็วางสาย
ยี่สิบนาทีต่อมา หม่าซ่วยจอดรถใต้ตึกโรงเรียนสอนโยคะ
เพิ่งดันประตูกระจกขึ้นไปถึงชั้นสอง กลิ่นหอมน้ำมันหอมระเหยผสมไออุ่นจากกายสาว ๆ ก็พวยพุ่งปะทะหน้า
ยังไม่ทันยืนให้มั่นดี นักเรียนที่เดิมฝึกกันอยู่คนละมุมในห้องก็กรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาแต่ละคู่สุกสกาวราวกับหลอดไฟ โอบล้อมหม่าซ่วยจนติดแหง็กอยู่ตรงทางเดิน