เสียงของเย่ชิวเซิงดังออกมาจากหูฟัง เจือด้วยความมีพลัง เสียงดีขึ้นกว่าเมื่อวานอีกไม่น้อย
หม่าซ่วยกำลังจะหาที่กินก๋วยเตี๋ยวสักชาม ได้ยินอย่างนั้น ถือว่าเลี้ยวเข้าทางพอดี ก็ไม่เกรงใจกันแล้ว
"ได้เลย นายเย่ ผมอยู่ในเมืองพอดี เดี๋ยวถึงครับ"
วางสายแล้ว หม่าซ่วยนึกขึ้นได้ว่าในตัวรถสามล้อถีบยังมีปลาซีหลินกุยอีกสองตัว
เดิมตั้งใจจะเอาไปให้หลินหยุ่น แต่วันนี้ติดอยู่ที่โยคะทั้งวัน กว่าจะไปถึงก็ต้องใช้เวลาอีก
ให้เย่ชิวเซิงเสียเลยดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ได้มากินฟรี ๆ
รถสามล้อถีบกระตุก ๆ เลี้ยวขึ้นทางไปเขาทางเหนือ ขับไปตามถนนเลียบเขาถึงหน้าบ้านพักตากอากาศ เย่ชิวเซิงก็ยืนรออยู่นอกบ้านแล้ว
วันนี้เย่ชิวเซิงสวมเสื้อโค้ตขนแกะสีเทาเข้ม แม้รูปร่างยังดูผอมกว่าปกติ แต่สีหน้าดีกว่าเมื่อวานมาก ริมฝีปากมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ยืนอยู่หน้าประตูหลังตรงราวกับเป็นคนละคน
หม่าซ่วยจอดรถสามล้อถีบเข้าที่เรียบร้อย แล้วยกถังพลาสติกใส่น้ำลงมาจากตัวรถ ปลาซีหลินกุยสองตัวยังว่ายอยู่ในนั้น
เย่ชิวเซิงยิ้มกว้าง "คุณหม่ามา ก็มาเถอะ จะเอาของมาทำไม"
"จับจากแม่น้ำ ปลาซีหลินกุยธรรมชาติล้วน ๆ ไม่ใช่ของมีค่าอะไร เอามาให้คุณเย่ชิมสด ๆ" หม่าซ่วยยื่นถังน้ำให้
เย่ชิวเซิงก้มลงมองปลาสีเขียวคล้ำสองตัวนั้น ตาเป็นประกาย "นี่มันของดีเลยนะ ตอนนี้ในตลาดมีเงินก็ซื้อไม่ได้ ทำให้คุณเปลืองเสียแล้ว"
สองคนพูดคุยกันอยู่ ประตูบ้านถูกผลักจากด้านใน ผู้หญิงสวมกี่เพ้าชุดหนึ่งเดินออกมา
วินาทีที่หม่าซ่วยกวาดตามองไปที่เธอ ทั้งตัวเขาชะงักราวกับถูกอะไรตรึงอยู่กับที่