ถังถังยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอก เอียงคอมองสองคนนั้น สายตาหยุดอยู่ที่ท่วงท่าของพี่หลินซึ่งดูผ่อนคลายขึ้นอย่างชัดเจนอยู่หลายวินาที ก่อนจะเลื่อนไปที่หม่าซ่วย แล้วหรี่ดวงตาหงส์เรียวลงเล็กน้อย
ไอ้หมอนี่ ฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ
ถังถังฝึกโยคะมาหลายปี เห็นเทคนิคช่วยปรับท่าทางมามากมาย แต่ไม่มีใครเลยที่ทำให้ผู้เรียนเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจนขนาดนี้ในเวลาไม่กี่นาที
แถมการเปลี่ยนแปลงนั้นดูออกว่าไม่ใช่แค่ความยืดหยุ่นภายนอกที่ดีขึ้น แต่เป็นสีหน้าและบุคลิกภาพโดยรวมที่สดใสขึ้นใหม่ทั้งตัว
ขณะกำลังคิด เสียงของหม่าซ่วยก็ดังขึ้นจากข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงรีบร้อนเล็กน้อย "พี่ถังถัง ได้เวลาแล้วใช่ไหมครับ"
แม้ท่านี้จะอัศจรรย์ แต่การทำให้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าสาธารณะแบบนี้ มันก็ทรมานเขาอยู่ดี
ถังถังดึงสติกลับมา มองนาฬิกาข้อมือ ตั้งแต่ทั้งคู่เริ่มฝึกด้วยกันจนถึงตอนนี้ก็ประมาณห้านาทีแล้ว
ถ้าฝึกต่อ พวกผู้เรียนจะต้องดูออกถึงเคล็ดลับอะไรแน่
"เอาละ พอได้แล้ว" ถังถังตบมือ "ท่านี้ค้างไว้ประมาณห้านาทีก็พอแล้ว นานไปจะทำให้กล้ามเนื้อบาดเจ็บเอา"
หม่าซ่วยเหมือนได้รับพระมหากรุณา รีบปล่อยมือจากสะโพกของพี่หลิน ถอยหลังไปครึ่งก้าว
ทันทีที่ส่วนที่แนบชิดกันของทั้งคู่แยกออก ในอากาศก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นถูกตัดขาด
หม่าซ่วยรู้สึกถึงพลังหยวนอินที่ไหลทะลักเข้ามาในร่างหยุดชะงักลงทันที วิชาประสานสมานในร่างก็ค่อย ๆ สงบลง