"ไม่ผิดสัญญา ไม่ผิดสัญญาแน่นอน" อู๋เหม่ยหลานเอ่ยเสียงร้อนรน ต่างจากเซียนใหญ่สกุลหูที่ดูสุขุมเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว "ข้าหูเหมยเนียงบำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปี พูดแล้วต้องทำ เจ้าปล่อยข้าไป เราแล้วกัน"
หม่าซ่วยเห็นแววตื่นตระหนกในดวงตาคู่นั้นของนางแล้ว ในใจก็รู้สึกสะใจเป็นที่สุด
เขาคลายมือที่กดเอวนางไว้ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ถอยห่างออกมาเล็กน้อย
อู๋เหม่ยหลานดันพื้นลุกขึ้นนั่ง หายใจแรงหลายเฮือก ก้มมองร่างกายตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองหม่าซ่วย แววตาซับซ้อนนัก
"วิชาอะไรของเจ้าที่ฝึกนี่ ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย?"
"ถามทำไม อยากขโมยวิชาหรือ?"
อู๋เหม่ยหลานพูดอย่างหมั่นไส้ "ขโมยห่าอะไรเล่า วิชานี้ของเจ้ามันร้ายกาจเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะรากฐานข้าหนักแน่น เมื่อกี้สองสามทีก็คงร่วงลงขั้นไปแล้ว นี่ของเจ้า... มันข่มพวกวิชาดูดปราณโดยเฉพาะสินะ?"
หม่าซ่วยไม่ปฏิเสธ แล้วก็ไม่รับ ได้แต่แบมือ
อู๋เหม่ยหลานจ้องหน้าเขาอยู่นานหลายวินาที จู่ๆ ก็หัวเราะ "พรืด" ออกมา ดันพื้นยืนขึ้น ไม่รีบสวมเสื้อผ้า ยืนเปลือยเปล่าอยู่อย่างนั้น เอียงคอจ้องหม่าซ่วย
"น้องข้าตายในเงื้อมมือคนอย่างเจ้า ไม่นับว่าเสียเปล่า"
หม่าซ่วยเลิกคิ้ว
"คำนี้ข้าถือว่าเจ้ายกย่องแล้วกัน"
"ยกย่องน่ะถูกแล้ว" อู๋เหม่ยหลานบิดขี้เกียจ สัดส่วนทั้งร่างอาบแสงตะเกียงเห็นหมดไม่เหลือซาก "คนที่ทำให้ข้าหูเหมยเนียงเสียเปรียบได้ น้อยนักในโลกหล้า เจ้าน่ะคนแรก"