หม่าซ่วยหยุดเดินทันที
ลืมไปว่ายังมีเสิ่นม่านหนี่อยู่
ตอนนี้ตัวเองก็แค่เก่งกว่าคนธรรมดานิดหน่อย ฟ้ามืดสนิท ไม่แน่ว่าจะตามตาฟันทองทัน
หากหลงทางในป่าลึก ทิ้งเสิ่นม่านหนี่ผู้หญิงคนเดียวไว้ที่นี่ โดนหมีดำกินเสียจะทำยังไง
เสิ่นม่านหนี่ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ถ้าโดนหมีดำกินไป น่าเสียดายเกินไปแล้ว......
หม่าซ่วยหันหลังกลับ
เสิ่นม่านหนี่ยังนั่งครึ่งตัวอยู่บนพื้น แขนทั้งสองถูกมัดด้วยเชือกฟาง เสื้อด้านบนถูกฉีกจากคอถึงอก กระดุมกางเกงยีนส์ถูกตาฟันทองงัดออก เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและขอบกางเกงในสีดำ
ขาของเธอเปื้อนโคลนและใบไม้แห้งไปหมด ผมยุ่งเหยิงพาดบนบ่า ใบหน้ามีทั้งน้ำตาและน้ำมูก ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ทั้งคนดูไม่ได้อย่างที่สุด
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังสวย
หน้าตาของเสิ่นม่านหนี่นั้นโด่งดังในหมู่บ้านซวงเฟิงถุน รูปหน้าเรียว ตาโต ดั้งสูง ริมฝีปากอิ่ม
ผิวเธอขาว ไม่ใช่ขาวแบบซีดเซียว แต่เป็นขาวที่แทรกด้วยสีชมพู ดูลื่นเนียนแค่เห็นก็รู้
เรือนร่างวัยยี่สิบหก ตรงที่ควรอวบก็อวบ ตรงที่ควรเพรียวก็เพรียว ตรงที่ควรงอนก็งอน
ยามนี้เสื้อผ้ายับย่นนั่งเอนอยู่บนกองใบไม้ แสงจันทร์ลอดผ่านช่องใบสนส่องลงมาเป็นเงาลายบนตัวเธอ ภาพนั้น......
หม่าซ่วยรู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันใด
กระแสร้อนผิดปกติสายหนึ่งผุดขึ้นจากร่าง ไหลขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง จนร้อนวูบไปทั้งตัว
อะไรเนี่ย?
หม่าซ่วยใจสั่นพรึบ วิชาประสานสมานในร่างเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง พลังปราณหมุนเวียนในเส้นลมปราณ หมุนไปหนึ่งรอบ ความร้อนรุ่มก็แรงขึ้นอีกส่วน