หม่าซ่วยถูกคำถามนี้ถามจนอึ้งไปครู่หนึ่ง หน้าแก่ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ "ไม่มี ไม่มีเด็ดขาด"
"จริงหรือเปล่า" หลินชูหรานเลิกคิ้ว "ตอนนายอยู่กับเธอ ในหัวแวบเงาฉันขึ้นมาบ้างไหม"
หม่าซ่วยถูกดวงตาวาววับคู่นั้นของเธอจ้องจนเส้นประสาทในใจตึงแน่นขึ้นอีกหลายส่วน
เขาอ้าปากจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงเมื่อวานที่คลำเจอเส้นนั้น ก็รู้สึกว่าพูดไปก็ไม่จริง เพราะตอนนั้นเขาคิดถึงเธอจริง ๆ
"แค่ก ๆ เอ่อ... ก็มีอยู่บ้างนิดหน่อย"
หลินชูหรานถึงได้ยักคิ้วอย่างพอใจ ยื่นมือไปคล้องคอเขาดึงลงมา ริมฝีปากแนบข้างหู "งั้นก็มองฉันให้ดี ๆ ล่ะ จำรายละเอียดให้แม่น เวลาอยู่กับแม่จะได้นึกถึงฉัน วัตถุดิบจะได้เยอะขึ้น"
หม่าซ่วยสมองครืน ตัวเหมือนถูกจุดไฟเผา วิชาประสานสมานหมุนคลั่งในกาย พลังปราณทะลักตามเส้นลมปราณ เผาจนผิวหนังทุกตารางนิ้วร้อนผ่าว
เขาก้มหน้าลง จูบริมฝีปากที่ยังพล่ามไม่หยุดของหลินชูหราน
......
ในห้องนอน ม่านถูกดึงปิดสนิท แสงสว่างหรี่ลง พื้นที่ยิ่งดูเป็นส่วนตัวและเงียบสงัด
ผ้าปูที่นอนสีฟ้าอ่อนกองด้วยเสื้อผ้ายับยู่ยี่ คาร์ดิแกนถักสีขาวน้ำนมถูกขยุ้มเป็นก้อนทิ้งไว้มุมเตียง เสื้อขนเป็ดกับกางเกงยีนส์กระจัดกระจายบนพื้น
หม่าซ่วยพิงหัวเตียง ถอนลมหายใจยาว วิชาประสานสมานในกายค่อย ๆ สงบลง พลังปราณไหลรินอุ่นในเส้นลมปราณ