ภาพเริ่มต้นคือห้องนอนสลัว มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องม่านโปร่งเข้ามา ตกกระทบบนร่างหญิงสาวบนเตียง
เป้าซียงเซียงนอนตะแคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสีน้ำเงินเข้ม เผยให้เห็นหัวไหล่เปลือยเปล่าครึ่งหนึ่งและเส้นผมดำขลับยาวสยายบนหมอน
สิบกว่าวินาทีแรกทุกอย่างปกติดี เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา
แล้วรูม่านตาของหม่าซ่วยก็หดลงเล็กน้อย
จากช่องใต้ประตูห้องนอน มีควันสีขาวหม่นสายหนึ่งเล็ดลอดเข้ามา
ควันนั้นเบาหวิว แทบมองไม่เห็นร่องรอยภายใต้แสงจันทร์ เคลื่อนตัวแนบพื้นอย่างช้า ๆ ไหลผ่านขนพรม เลี้ยวอ้อมปลายรองเท้าแตะข้างเตียง แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ขอบเตียงครู่หนึ่ง
หม่าซ่วยกลั้นหายใจ จ้องหน้าจอ
ควันเส้นนั้นลอยสูงขึ้น รวมตัวเป็นกระแสลมบาง ๆ เหนือขอบเตียง ข้ามขอบเตียงไป ลอยถึงข้างหมอน หยุดอยู่ข้างลำคอที่โผล่พ้นผ้าห่มของเป้าซียงเซียง หมุนวนอย่างช้า ๆ เหมือนกำลังชื่นชมอะไรบางอย่าง
ต่อจากนั้น ชุดนอนของเป้าซียงเซียงก็เริ่มถลกขึ้นเอง
เผยให้เห็นหน้าท้องราบเรียบท่อนหนึ่ง สะดือดูเหมือนรอยบุ๋มเล็ก ๆ บนหยกขาวภายใต้แสงจันทร์ ตามด้วยแนวชายโครงด้านล่างที่ชัดเจน ถัดขึ้นไปอีก คือส่วนโค้งเว้าอิ่มเอิบที่ถูกขอบผ้าค่อย ๆ เผยออก
ชุดนอนผ้าไหมแท้ยังคงถลกขึ้นสูง กองพับอยู่เหนือไหปลาร้า เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
เป้าซียงเซียงในห้วงนิทราขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ไม่นานก็คลายออก ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย ลมหายใจลึกขึ้นกว่าก่อนหน้า