"ทุกคนวอร์มอัพร่างกายให้คลายเส้นก่อนนะ อีกเดี๋ยวเรามาลองท่าใหม่สนุก ๆ กัน" ถังถังตบมือเรียกความสนใจ บอกให้ลูกศิษย์ขยับร่างกายเอง
หญิงสาวหลายคนละสายตาจากร่างของหม่าซ่วยอย่างเสียดาย ก่อนจะเริ่มยืดเส้นบนเสื่อโยคะ
บ้างก้มตัวแตะเท้า บ้างบิดสะโพก บ้างคุกเข่าแอ่นศีรษะไปด้านหลัง ต่างอิริยาบถ แต่ทุกท่วงท่าล้วนจงใจเหยียดยืดอวดสัดส่วน
หม่าซ่วยยืนพิงมุมห้อง สายตาแทบไม่มีที่ให้จับจ้อง
กระจกเต็มผนังสะท้อนภาพหญิงสาวเจ็ดแปดคนในชุดโยคะหลากสี บ้างยืดขา บ้างก้มตัว บ้างฝึกทรงตัว กางเกงโยคะสีฉูดฉาดเคลื่อนไหวไปมาในกระจกจนตาลาย
หม่าซ่วยกลืนน้ำลาย เก็บสายตากลับมามองลายไม้บนพื้น
มองมากไม่ได้ ถ้ามองมากไป ร่างกายจะทนไม่ไหว
ถังถังเดินมาถึงตัวหม่าซ่วย ตบบนแขนเขาเบา ๆ "ซ่วย มากับฉันหน่อย"
หม่าซ่วยชะงัก "พี่ถังเถย จะไปไหนครับ"
ถังถังไม่ตอบ หันหลังแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดสุดทางเดิน ฝีเท้าปลอดโปร่ง ผมมวยสูงส่ายสะบัดเบา ๆ ท้ายทอย แผ่นหลังที่ห่อหุ้มด้วยชุดโยคะสีม่วงอ่อนโดดเด่นชัดเจนใต้แสงไฟ เอวคอดกิ่ว สะโพกผายล่ำ ขายาวก้าวสลับ
หม่าซ่วยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นึกในใจว่าเรียกตนเข้าที่ลับตาแบบนี้ นี่จะกินตนหรือเปล่า?
ผู้หญิงคนนี้ อายุปูนนี้แล้วยังไม่มีแฟน ไม่แน่นะ
หม่าซ่วยชะงักนิดหนึ่ง แต่เท้ากลับก้าวตามไปเองโดยไม่รู้ตัว
ถังถังเปิดประตูแล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้ "เข้ามา"
หม่าซ่วยยืนที่หน้าประตู มองลอดเข้าไปด้านใน