ไม่กี่นาทีต่อมา หม่าซ่วยก็แบกหมีดำมาถึงหน้าประตูบ้านตัวเอง
ประตูบ้านไม่มีแม้แต่แม่กุญแจ หม่าซ่วยตะลึง ยืนโง่อยู่แบบนี้มาหนึ่งปี กุญแจหายไปไหนก็ไม่รู้
ประตูบ้านก็ผุพัง บานประตูเอียงเบี้ยว แกนประตูขึ้นสนิมแน่นหนึบ เวลาผลักก็ส่งเสียงดังอี๊ดอ๊าด
หม่าซ่วยแบกหมีดำเข้ามาในลาน วางลงบนพื้น หันไปปิดประตูบ้าน
เขายันบานประตูไว้แล้วหอบหายใจ หันมองเรือนรกร้างแห่งนี้ ใจคอห่อเหี่ยว
พ่อแม่ตายตั้งแต่ยังหนุ่มสาว ยังไม่ทันได้สุขสบายกับเขาเลยสักนิด
ตอนเด็กไม่รู้ความ คิดว่าชีวิตยังยืนยาว พอนึกขึ้นได้ตอนนี้ ใจก็คับอกคับใจ
หม่าซ่วยตัดสินใจเงียบๆ ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดี จะทำให้ได้ดีมีหน้ามีตา ให้พ่อแม่ใต้ดินพลอยยินดีไปด้วย
ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุด คือต้องชำแหละหมีดำตัวนี้ รีบจัดการเนื้อกับเครื่องใน ไม่งั้นถ้าใครเห็นเข้าคงผิดกฎหมายแน่
หม่าซ่วยหันหลังเดินเข้าครัว
เตาไฟจับฝุ่นหนา มีดปอกตั้งอยู่บนเขียง ใบมีดขึ้นสนิมทั้งแผ่น ด้ามมีดก็มีคราบน้ำมันติดอยู่
หยิบมีดขึ้นมาชั่งน้ำหนักดู ก็พอใช้ได้ ถึงสนิมจะเยอะ แต่เนื้อยังไม่เลว
หม่าซ่วยถืออ่างเดินไปที่ปั๊มน้ำตรงมุมลาน สูบน้ำขึ้นมาสองสามที น้ำสนิมไหลออกมาพักใหญ่ ค่อยๆ ใสขึ้น
เขานั่งลง วางมีดบนหินลับมีด แล้วเริ่มลับมีด
แต่ก่อนหม่าซ่วยลับมีดไม่เป็น ทีไรใบมีดที่ลับได้ก็ม้วนหรือไม่ก็เบี้ยว ใช้หั่นผักยังลำบาก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีระดับการฝึกบำเพ็ญ ตาดีขึ้น มองเห็นแม้แต่คราบสนิมเล็กที่สุดบนใบมีดได้ชัดแจ๋ว
หม่าซ่วยควบคุมน้ำหนักและองศา ลับทีละครั้งๆ คราบน้ำบนหินลับผสมขี้สนิมกลายเป็นโคลนสีแดงเข้ม ใบมีดค่อยๆ กลับคืนสีเงินวาววับ
ลับไปสิบกว่าที เขาหยิบมีดส่องดูกับแสง ใบมีดคมจนสะท้อนแสงวูบ เอานิ้วแตะเบาๆ สัมผัสได้ถึงความคมกริบขั้นสุด
เขาพยักหน้าด้วยความพอใจ เอามีดเช็ดที่ขากางเกง แล้วถือมีดเดินไปกลางลาน