รถตำรวจสามคันจอดอยู่ในลานของสถานีตำรวจ สีขาวสลับดำ
ฉินกังขับรถซางตานาคันหนึ่ง หม่า ซ่วยดึงประตูหลังเปิดแล้วนั่งเข้าไป
ใครจะรู้ พอเขานั่งลง ก็ได้กลิ่นหอมลอยมา ตามด้วยร่างนุ่มนิ่มเบียดเข้ามาใกล้
หม่า ซ่วยหันไปมอง ตกใจสะดุ้งโหยง จูหว่านนั่งติดเขาซะอย่างนั้น
ยายนี่ เป็นศัตรูกับเขามาตลอด คิดจะจับเขาเข้าคุก แต่ตอนนี้กลับมานั่งข้าง ๆ คงไม่ได้คิดร้ายอะไรแอบแฝงอยู่หรอกนะ?
รถแล่นออกจากประตูใหญ่สถานีตำรวจ เลี้ยวเข้าถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านเหอวานถุน
จูหว่านเอี้ยวตัว สายตาจ้องเขม็งไปที่หม่า ซ่วย สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกลับจากเท้าขึ้นมาที่หัวอีกครั้ง
หม่า ซ่วยถูกมองจนรู้สึกอึดอัดทั้งตัว หดตัวเข้าไปชิดประตูรถ ถามเสียงเบา "คุณตำรวจจู มองผมอย่างนี้ทำไม?"
จูหว่านไม่พูด สายตายังจับจ้องอยู่ที่เขา คิ้วเข้มสองข้างขมวดเป็นรูปแปด
หม่า ซ่วยถูกจ้องจนใจคอไม่ดี กระแอมแห้ง ๆ "คุณตำรวจจู หน้าผมมีอะไรติด?"
ในที่สุด จูหว่านก็ปริปาก เสียงกดต่ำมาก
"หม่า ซ่วย แกไปป้อนยาสั่งอะไรให้หัวหน้าหานกันแน่?"
หม่า ซ่วยอึ้ง "หา?"
"เริ่มจากปล่อยแกเป็นอิสระพ้นผิด แล้วยังให้เป็นที่ปรึกษาอีก" ดวงตาของจูหว่านหรี่ลง "สารภาพมาตรง ๆ เถอะ แกใช้ไม้ไหน?"
หม่า ซ่วยมองใบหน้าเปี่ยมแววกังขาของหล่อน แล้วถอนหายใจในใจ
แม่สาวน้อยคนนี้ ช่างยึดมั่นถือมั่นจริง ๆ
"คุณตำรวจจู พูดตรง ๆ เลยนะ ผมเก่งมาก ถึงหัวหน้าหานเชิญให้เป็นที่ปรึกษา"