หานต้าเฉิงก้มมองตามสายตาของจูหว่าน ใบหน้าแก่ตวัดขึ้นเป็นสีแดงตับหมูทันที
กางเกงในตัวนั้น...ยังเป็นของที่ถังเฟยหยิบส่ง ๆ ในซุปเปอร์มาร์เก็ต สีแดงสด ปักลายเสือการ์ตูน ตาเสือเบิกกว้างกลมโต ตรงกับสีหน้าของหานต้าเฉิงในตอนนี้ไม่มีผิด
ตัวเขาเองเป็นถึงนายสถานี กลับถูกลูกน้องตำรวจสาวเห็นด้านน่ารักขนาดนี้ ศักดิ์ศรียังจะเหลืออยู่ที่ไหน?
“แค่ก ๆ ๆ!” หานต้าเฉิงรีบร้อนยกกางเกงขึ้น ไม่ทันรูดซิป กำขอบกางเกงไว้แน่นก่อน แล้วถึงหันหลังไปติดกระดุม ปากก็บ่นงึมงำ “เสี่ยวจู เธอ ๆ เข้าห้องไม่รู้จักเคาะประตูบ้างหรือไง? สะบัดสะบั้งไม่เรียบร้อย อย่างนี้มันอะไรกัน!”
จูหว่านถึงได้สติ หน้าแดงขึ้นมาอีก ตะกุกตะกัก “นาย...นายสถานี ฉันเคาะแล้วนะ...เคาะตั้งหลายที ไม่มีเสียงตอบ นึกว่าเกิดอะไรขึ้น...”
“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น จะเกิดอะไรขึ้นได้? ฉันอยู่ในห้องทำงานของฉันเองจะเกิดอะไรขึ้นได้?” หานต้าเฉิงติดกระดุมกางเกงเสร็จ หันกลับมา หน้าบึ้งตึง
ถังเฟยที่อยู่ข้าง ๆ เหลือจะทน เดินเข้ามาตบแขนหานต้าเฉิง “พอแล้ว ๆ นายน่ะ ผู้ชายทั้งแท่งยังกลัวคนเห็นอีกเหรอ? อย่าทำให้สาวเล็กสาวน้อยตกใจกลัวไปหน่อยเลย”
หล่อนหันไปทางจูหว่าน น้ำเสียงอ่อนลง “เสี่ยวจูใช่ไหม? มาหาต้าเฉิงคงมีเรื่องด่วนแน่เลย ว่ามาสิ เกิดอะไรขึ้น?”
จูหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก สลัดความคิดแปดเปื้อนในหัวทิ้งไป สีหน้ากลับมาเคร่งขรึม
“นายสถานี หมู่บ้านเหอวานถุนเกิดคดีฆ่าคนตายค่ะ”
หานต้าเฉิงสะดุ้งโหยง หน้าซีดในพริบตา