ลู่เฉินไม่ได้เปิดประตู
เขายืนเงียบ ๆ อยู่หลังประตู มองผ่านช่องมองประตู เห็นคนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้อง 402
ชายคนนั้นสูงมาก อย่างน้อยก็หนึ่งเมตรเก้า เขาเดินช้า ๆ ยังหายใจหอบหนัก ๆ เท้าเต็มไปด้วยเลือด ทิ้งรอยเท้าเลือดเป็นทางไว้เบื้องหลัง รูม่านตาของลู่เฉินหดวูบ
เขาจำหน้านั้นได้ อดีตดาวรุ่งของบริษัทโวท "ช็อกเวฟ"
ความสามารถของเขาคือการปรบมือเพื่อปล่อยคลื่นเสียงความถี่สูงแบบกำหนดทิศทาง พลังไม่เบา สามารถพลิกคว่ำรถกระบะได้ทั้งคัน โวทตั้งใจจะปั้นเขาให้เป็น "ฮีโร่ประชาชน" เกิดในย่านชุมชน พิทักษ์ย่านชุมชน เป็นพรีเซนเตอร์ให้สินค้าของย่านนั้น เครื่องดื่มชูกำลัง มันฝรั่งแผ่นกรอบ รองเท้ากีฬาราคาถูก ทุกอย่างกำลังไปได้สวย จนกระทั่งรายการเรียลลิตี้รายการนั้น
โวทจัดรายการ "ซูเปอร์นิวเจน" ให้ช็อกเวฟหนึ่งเทป ขึ้นเวทีโชว์พลัง ตีวงกว้าง ปูทางให้อนาคต ช็อกเวฟปรบมือสามครั้งในกองถ่าย สองครั้งแรกทำลายกำแพงประกอบฉากจนแหลก ครั้งที่สาม เขาล้มทั้งยืน สลบไปเลย
ถ่ายทอดสด ไม่มีการตัดต่อ
จากรายงานของหนังสือพิมพ์บันเทิงในเวลาต่อมา พลังเสียงของช็อกเวฟแข็งแกร่งเกินกว่าร่างกายของเขามากนัก หากเทียบเป็นเลเวล พลังเสียงของเขาอยู่ที่เลเวล 3 แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายมีแค่เลเวล 1 เหนือกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อย ทุกครั้งที่ปล่อยคลื่นกระแทก แรงสะท้อนกลับฉีกร่างภายในของเขาเอง เขาฝืนมาทั้งหมด เพื่อเส้นทางดาวในอนาคต ใช้ยาระงับปวดและอะดรีนาลีนกลบอาการบาดเจ็บ จนกระทั่งรายการครั้งนั้น หลังแก้วหูข้างขวาของเขาระเบิดจนทะลุ แรงดันในกะโหลกเสียสมดุล ร่างกายก็ยอมแพ้ในที่สุด
สี่ชั่วโมงหลังรายการออกอากาศ สัญญาพรีเซนเตอร์ของช็อกเวฟถูกระงับ วันที่สอง ฝ่ายกฎหมายของโวทฟ้องเขาในข้อหา "ปิดบังสภาพสุขภาพ ก่อให้เกิดความเสียหายต่อภาพลักษณ์แบรนด์ของบริษัท" เรียกค่าเสียหายตามสัญญามหาศาล วันที่สาม อพาร์ตเมนต์ของเขาถูกยึดคืน บัญชีธนาคารถู้อายัด ตำแหน่งฮีโร่ประจำย่านถูกปลด หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โปสเตอร์ในย่านควีนส์ถูกฉีกทิ้ง เครื่องดื่มในร้านสะดวกซื้อถูกถอดจากชั้นวาง ในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ เขาตกจากดาวรุ่งสู่เส้นตายโดยตรง
ช็อกเวฟฆ่าเจ้าของบ้านยายแก่คนนั้นงั้นเหรอ? ทำไมล่ะ? ภาพหลอนจากยาเสพติด? การระบายอารมณ์แบบสุ่มของคนโรคจิต? หรือยายแก่จำเขาได้ แล้วพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป?
แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญคือ ตอนนี้เขากำลังเดินมาทางประตูของตัวเอง เสียงฝีเท้าหยุดลง ช็อกเวฟยืนอยู่หน้าประตู ห่างจากตัวเองไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร
ลู่เฉินเห็นแล้วว่าเขายกมือทั้งสองขึ้น นั่นคือท่าทางเป็นเอกลักษณ์ก่อนปล่อยคลื่นกระแทก ไม่มีทางอื่นแล้ว ลู่เฉินกำลูกบิดประตู เสียบค้อนหัวแกะไว้ที่หลัง สูดหายใจลึก แล้ว——
แกร็ก
กลอนประตูดีดเปิด ลู่เฉินดึงประตูแง้มออกมาเล็กน้อย ขยี้ตา แล้วหาวหนึ่งครั้ง เสียงงัวเงีย: "...เสียงอะไรวะเนี่ย? ชั้นล่างเปิดปาร์ตี้อีกแล้วเหรอ?"
เขาผลักประตูออก แสร้งทำเป็นเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น สะดุดเล็กน้อย เดินเซไปข้างหน้าครึ่งก้าว
จากนั้นเขาถึงทำเป็น "เห็น" ช็อกเวฟ
ดวงตาของลู่เฉินเบิกกว้างทันที เหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่นที่จู่ ๆ ก็เห็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เขายกมือขวาขึ้น ชูนิ้วชี้ไปที่หน้าของช็อกเวฟ ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ
"เดี๋ยว...ให้ตายสิ...นายคือช็อกเวฟ!"
น้ำเสียงของลู่เฉินดังขึ้นทันใด เขาเปิดประตูออก ก้าวข้ามธรณีประตูไปโดยตรง จากนั้นยื่นมือทั้งสองออกไป คว้าข้อมือซ้ายของช็อกเวฟไว้แน่น ราวกับแฟนคลับที่อารมณ์ตื่นเต้นสุดขีด
[ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถก็อปปี้ได้: อดีตซูเปอร์ฮิวแมนที่ลงทะเบียนกับโวท "ช็อกเวฟ"]
[ความสามารถที่เลือกได้:]
[1. ร่างกายซูเปอร์ เลเวล 1 (เสริมขั้นพื้นฐาน: ความหนาแน่นกล้ามเนื้อ ความแข็งแรงกระดูก ความทนทานของอวัยวะภายในเพิ่มขึ้นเล็กน้อย)]
[2. คลื่นเสียงกระแทก เลเวล 3 (ปรบมือปล่อยคลื่นกระแทกความถี่สูงแบบกำหนดทิศทาง ระยะประสิทธิภาพสิบห้าเมตร พลิกคว่ำรถได้)]
"ก็อปปี้ร่างกายซูเปอร์" ลู่เฉินไม่ลังเล
คลื่นเสียงกระแทกเลเวล 3 อาจจะโหดมาก แต่การก็อปปี้ต้องใช้เวลา เขายังไม่เคยทดสอบความสามารถของตัวเอง ไม่รู้ว่าเลเวล 3 ต้องใช้เวลานานแค่ไหน อาจจะห้านาที อาจจะครึ่งชั่วโมง ตอนนี้เขากำลังจับมือช็อกเวฟอยู่ แต่มือนี้ดึงกลับเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วตบคลื่นกระแทกหนึ่งทีพัดเขาเข้าไปติดผนัง เอาชีวิตรอดก่อน ได้ความสามารถที่เร็วที่สุด เขาเลือกก็อปปี้ในสมอง แถบความคืบหน้าเริ่มเพิ่มขึ้น
[0%.....1%......2% คาดว่าใช้เวลาครึ่งนาที]
"นายคือช็อกเวฟ ใช่ไหม? ช็อกเวฟฮีโร่? พระเจ้า ฉันไม่อยากเชื่อเลย นายอยู่ตึกนี้ด้วยเหรอ? หรือแวะมาทำธุระ? เมื่อกี้เสียงดัง ๆ นั่นนายทำเองใช่ไหม? ต้องเป็นการปกป้องความปลอดภัยในย่านแน่ ๆ เลย ฉันบอกแล้วไงว่าถ้ามีซูเปอร์ฮีโร่อยู่ ย่านห่วย ๆ แห่งนี้จะต้องปลอดภัย"
"นายรู้จักฉัน?"
"แน่นอน! เครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อ 'ทันเดอร์ชาร์จ' ที่นายเป็นพรีเซนเตอร์ ฉันกินมันทุกคืนที่ต้องทำงานกะดึก กระป๋องขนาดสิบสองออนซ์ สีดำสลับเขียว บนกระป๋องพิมพ์ท่าปรบมือนายด้วย ตายาย ทำไมการออกแบบมันโคตรเท่แบบนี้ แล้วก็มันฝรั่งแผ่นกรอบยี่ห้อ 'ครันช์เซเรียล' รสน้ำผึ้งบาร์บีคิว ของโปรดฉันเลย"
คิ้วของช็อกเวฟขมวดเล็กน้อย เหมือนความทรงจำบางอย่างที่ถูกลืมกำลังถูกเรียกกลับมา
"ของพวกนั้น...ถูกถอดออกจากตลาดแล้ว" น้ำเสียงของเขาลดต่ำลง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะตัวเอง
"เพราะงั้นฉันถึงกักตุนไว้หลายกล่อง" ลู่เฉินยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟัน "คนฉลาดเขากักตุนของกันทั้งนั้น เครื่องดื่มนั้นใช้ได้จริง เหนือกว่าเรดบูลล์ตั้งเยอะ นายเลือกพรีเซนเตอร์ได้ดีจริง ๆ นะ"
"ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอนายที่นี่จริง ๆ ด้วย" ลู่เฉินพูดไม่หยุดเหมือนแฟนคลับตัวจริงที่ประหม่านิดหน่อย "ในตึกนี้ล้วนแต่เป็นคนจน ฉันหมายถึง ฉันก็คนจนนั่นแหละ แต่ฉันคิดมาตลอดว่าซูเปอร์ฮีโร่น่าจะอยู่คอนโดสูงในแมนฮัตตัน หรือไม่ก็คฤหาสน์หรูที่โวทจัดหาให้"
"ฉันไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่อีกต่อไปแล้ว" ช็อกเวฟขัดขึ้น น้ำเสียงมีแต่ความชามึนแบบคนที่ถูกบีบจนหมดอะไรแล้ว
ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า เขาปล่อยมือข้างหนึ่ง เกาหัว แล้วแสดงสีหน้าเปลี่ยนจากความตื่นเต้นเป็นความห่วงใยแบบงุ่มง่าม ระมัดระวัง
"...ฉันเห็นรายการนั้นแล้ว คือว่า ทุกคนก็เห็นหมดนั่นแหละ แต่มันไม่ใช่ความผิดของนาย ใช่ไหม? เป็นปัญหาของโวท พวกเขาบีบหนายเกินไป นายบาดเจ็บ พวกเขาควรให้นายพัก ไม่ใช่บังคับนายขึ้นทีวี"
"เงียบไปเลย"
ช็อกเวฟมองมือที่ถูกลู่เฉินจับไว้ มันนานเกินไปแล้วที่ไม่มีใครพูดแบบนี้กับเขา ผู้คนบนถนนไม่รู้จักเขาหรือไม่ก็เมินเขา เมื่อสูญเสียการเปิดเผยตัวจากบริษัทโวท เขาก็ยิ่งดูเหมือนคนเดินถนนธรรมดาคนหนึ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
"นายชื่ออะไร?" ช็อกเวฟถาม
"ลู่เฉิน ลู่จากแผ่นดิน เฉินจากความเงียบ"
"เอเชีย?"
"พูดให้ถูกคือเชื้อสายจีน ฉันเกิดที่นี่ตั้งแต่แรก"
ช็อกเวฟส่งเสียงฮึ่มในคอ
"ฟังนะ คืนนี้ตึกนี้ไม่ค่อยปลอดภัย มี...มีคนบุกเข้าบ้านขโมยของ ยายแก่ห้อง 402 บาดเจ็บ ฉันเรียกกำลังเสริมไว้แล้ว นายอยู่นิ่ง ๆ ในห้อง ล็อกประตูให้ดี ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามออกมา เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ!" ลู่เฉินพยักหน้า "เหมือนในหนังเลยใช่ไหม ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นพวกคนเดินถนนโง่ ๆ ที่สร้างปัญหาให้นายหรอก จริง ๆ นะ มีนายอยู่ ฉันอุ่นใจมากเลย ช็อกเวฟฮีโร่ นายเป็นฮีโร่ของย่านเรามาโดยตลอด"
ช็อกเวฟยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มมาตรฐานที่เคยฝึกหน้ากระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่ออนาคต เพื่อคะแนนนิยม แล้วก็ดึงมือกลับ
นิ้วของลู่เฉินกำอากาศเบา ๆ ก่อนจะปล่อยลงข้างตัวอย่างเป็นธรรมชาติ
[ความคืบหน้าการก็อปปี้: 89%……93%]
"เข้าไป" ช็อกเวฟพูด
"ได้ ๆ นายก็ระวังตัวด้วยนะ!" ลู่เฉินถอยหลังหนึ่งก้าว ถอยเข้าไปในห้อง ปิดประตู ใบหน้าของเขายังคงฉาบด้วยรอยยิ้มโง่ ๆ นั้น มองช็อกเวฟผ่านช่องมองประตูตลอดเวลา สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสีหน้าเขา
ช็อกเวฟยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลัง เดินไปทางบันได
ลู่เฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อ ยังจำสินค้าที่เขาเคยเป็นพรีเซนเตอร์ได้ "ยังไงก็ย้ายออกเร็ว ๆ ดีกว่า เงินค่าเทอมมหาวิทยาลัยที่เก็บไว้คงพอใช้ ได้เวลาถอนออกมาแล้ว ย่านห่วย ๆ แห่งนี้มันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย"
ส่วนข้างนอกประตู ช็อกเวฟค่อย ๆ หันกลับมา เขาสังเกตเห็นแล้ว จากประตูห้อง 402 ที่เปิดอ้าอยู่ ไปจนถึงหน้าประตู 401 มีรอยเท้าเลือดสีแดงเข้มเป็นทางขาด ๆ ต่อ ๆ กัน
"นายเห็นแล้ว!"