ลู่เฉินหลังเพิ่งแตะกับกำแพง ยังไม่ทันได้หายใจทัน
แล้ว——
บึ้ม!!!
คลื่นเสียงราวกับค้อนทุบกำแพงเมืองที่มองไม่เห็น ปะทะเข้ากับบานประตูจากด้านหน้าของทางเดิน ไม้อัดหนาสองนิ้วแตกเป็นสี่เสี่ยงทันที วงกบประตูกระเด็นหลุดจากผนัง แรงสั่นสะเทือนของคลื่นกระแทกพัดลู่เฉินลอยจากข้างกำแพง เขากระแทกขอบโต๊ะหนังสืออย่างแรง ความหวานแสบร้อนไหลย้อนขึ้นมาในลำคอ
เศษไม้กระดานกระแทกพื้น ภายในฝุ่นคลุ้ง มีคนเดินโซซัดโซเซเข้ามา
เจิ้นป๋อเดินโซเซตั้งสติให้ยืนมั่น ทั้งสองมือชูอยู่ที่ระดับอก ฝ่ามือหันเข้าหากัน รักษาท่าทางพร้อมจะตบได้ทุกเมื่อ
เขายืนอยู่ที่หน้าประตู เท้าเหยียบเศษไม้และฝุ่นที่ติดมาจากห้อง 401
"แกหลอกฉันใช่ไหม!" เจิ้นป๋อพูด เสียงของเขามีความโกรธแค้นของคนถูกเหยียดหยาม "แกเห็นรอยเลือดพวกนั้นมาตั้งนานแล้วใช่ไหม"
ลู่เฉินไม่ตอบ
มือขวาของเขาแตะไปที่เอวด้านหลังแล้ว ที่นั่นมีค้อนหัวแกะเสียบอยู่ ก่อนเปิดประตู เขาเสียบมันไว้ที่หลังเข็มขัด ซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อ
เจิ้นป๋อก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "แกเห็นเลือดในห้อง 402 แกเห็นฉัน แล้วแกก็แกล้งทำเป็นแฟนคลับมาขอมือจับฉัน"
ลู่เฉินยกมือขึ้น ส่งสัญญาณว่าไม่มีเจตนาร้าย
เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งใจร้อน ฉันอธิบายได้
อธิบายอะไร พูดมา! แกเป็นอะไ...
ลู่เฉินจังหวะที่เขากางมือออกเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน ท่าทางประจำของฝรั่ง พูดไม่เสริมภาษากายสักนิดก็รู้สึกว่าพูดไม่ชัด ราวกับสุนัขป่าที่พุ่งออกมาจากที่มืด มือขวาดึงค้อนหัวแกะจากเอวด้านหลัง ตัวย่อลง ใช้แรงทั้งหมดฟาดค้อนใส่หัวของเจิ้นป๋อก่อนที่เสียงสุดท้ายของเขาจะจบลง
ปัง
เสียงทึบของโลหะกระแทกกะโหลก หัวของเจิ้นป๋อสะบัดไปทางซ้ายอย่างแรง กะโหลกยุบเป็นแอ่งใหญ่ เศษกะโหลกสีขาวปนเลือดสีแดงดำพุ่งกระเซ็น เลอะผนัง เลอะหน้าของลู่เฉิน ร่างของเจิ้นป๋อชนเข้ากับวงกบประตู หลุดเสียงครางแผ่วเบา
คนธรรมดาถูกโจมตีขนาดนี้ โชคดีหน่อยก็กะโหลกร้าว กระทบกระเทือนอย่างรุนแรง โชคร้ายหน่อยก็ตายคาที่
เจิ้นป๋อไม่ใช่คนธรรมดา เขาโซซัดโซเซ ยืนทรงตัวได้ เลือดคลุมตาขวา แต่ตาซ้ายเบิกกว้างมาก ในรูม่านตามีไฟที่ถูกจุดติดด้วยความเจ็บปวด ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้น
"เชี่ย..." เจิ้นป๋อยกมือซ้ายขึ้น ลูบแผลบนหัว มองเลือดและเศษกระดูกราดบนฝ่ามือ ลู่เฉินกำค้อนไว้ เขารู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้น อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เขาเพิ่งจะคิดจะฟาดอีกครั้ง หมัดซ้ายของเจิ้นป๋อก็กระแทกเข้ามา
แคร๊ก
เสียงกระดูกแตกชัดเจน แม้จะเป็นหมัด แต่ลู่เฉินรู้สึกเหมือนไหล่ขวาถูกค้อนเหล็กทุบ ความเจ็บปวดรุนแรงระเบิดไปตามเส้นประสาท ลำคอหวานแสบ ปากพ่นเลือดกระเด็นใส่เสื้อฮู้ดของเจิ้นป๋อ
แต่มือทั้งสองของเขา ในวินาทีที่ความเจ็บปวดมาถึง คว้าข้อมือขวาของเจิ้นป๋อไว้ได้อย่างรวดเร็ว ด้านหนึ่งเพื่อถ่วงเวลาการตบมือของเขา อีกด้านหนึ่ง——
สัมผัสผิวหนัง การก็อปปี้ที่ยังไม่เสร็จเมื่อครู่ แถบความคืบหน้าเด้งอย่างบ้าคลั่ง:
[สร้างการสัมผัสใหม่]
[ร่างกายยอดมนุษย์ เลเวล 1]
[ความคืบหน้าการก็อปปี้: 94%...96%...98%...]
เจิ้นป๋ออยากดึงมือออก เขารู้สึกถึงความผิดปกติ มือทั้งสองของลู่เฉินเหมือนเหล็กเส้นยึดข้อมือเขาไว้แน่น ภายใต้ฤทธิ์อะดรีนาลีน ใช้พลังออกมาถึงสองร้อยเปอร์เซ็นต์
"ฉันสั่งให้ปล่อย!" เจิ้นป๋อคำราม หมัดซ้ายเงื้อขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เล็งไปที่ท้องของลู่เฉิน
ลู่เฉินไม่หลบ เขาก็ไม่กล้าหลบ มือทั้งสองยึดข้อมือเจิ้นป๋อไว้แน่น ร่างทั้งตัวเหมือนห้อยอยู่บนแขนอีกฝ่าย เขาทำได้แค่มองหมัดนั้นค่อยๆ โตขึ้นในสายตา
97%...98%...
หมัดซ้ายของเจิ้นป๋อกระแทกเข้าที่ซี่โครงซ้ายของลู่เฉิน ลู่เฉินพ่นเลือดออกมาอีกเต็มปาก คราวนี้เลือดมีฟองปน การมองเห็นเริ่มมืดลง หูอื้ออึง
แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ
99%...
เจิ้นป๋อโกรธจัด เขาไม่ใช้หมัดอีกแล้ว เขายกเข่าขึ้น กระทุ้งเข้าที่ท้องของลู่เฉินอย่างดุเดือด และในชั่วขณะนั้นเอง
[ความคืบหน้าการก็อปปี้: 100%]
ความร้อนแผดเผาพุ่งระเบิดจากภายในของลู่เฉิน หัวใจหดเกร็งอย่างแรง แล้วเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ความเร็วของเลือดถูกสูบฉีดเพิ่มเป็นสองเท่า รอยแตกที่ไหล่ขวารู้สึกคันหนาๆ กล้ามเนื้อเรียงตัวกันใหม่ใต้ผิวหนัง โครงสร้างระดับจุลภาคของกระดูกถูกบีบอัดให้แน่นขึ้น
ร่างกายยอดมนุษย์ เลเวล 1 รับทราบ
เข่าของเจิ้นป๋อกระทุ้งเข้าที่ท้องของลู่เฉิน แต่ครั้งนี้ กล้ามเนื้อท้องของลู่เฉินเหมือนแผ่นยางที่ตึง กระจาย ดูดซับ กลืนกินแรงกระแทก เขายังเจ็บ แต่ความเจ็บนั้นไม่ใช่ความเจ็บที่เอาชีวิตไม่ไหวอีกต่อไป มันเป็นความเจ็บทื่อๆ ที่ทนได้ ที่เปลี่ยนเป็นความโกรธได้
เจิ้นป๋อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง เขารู้สึกว่าแรงบีบที่ข้อมือของมือนั้นกำลังพุ่งขึ้น จากความพยายามเอาชีวิตรอดของ"คนจมน้ำ" กลายเป็น"กับดักสัตว์"ของนายพราน เขาเห็นลู่เฉินเงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นไม่มีความตื่นตระหนกอีกต่อไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นเย็นชาที่ทำให้เขาหนาววาบที่กระดูกสันหลัง
“แก——” คำพูดของเจิ้นป๋อยังพูดไม่จบ
ลู่เฉินขยับ เขาปล่อยมือข้างหนึ่ง มือซ้ายยึดข้อมือขวาของเจิ้นป๋อไว้แน่น ไม่ให้เขาดึงออก ไม่ให้เขาตบมือปล่อยคลื่นเสียง มือขวาของเขา ในเสี้ยววินาทีที่เจิ้นป๋อเหม่อ เก็บค้อนจากพื้น
หมัดซ้ายของเจิ้นป๋อพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ลู่เฉินไม่หลบ เขากำค้อนไว้ เจอหมัดนั้น ฟาดเข้าใส่เปะ
แคร๊ก
เสียงหัวค้อนโลหะกระทบกระดูกนิ้ว เหมือนกิ่งไม้หักที่ถูกขยายดังสิบเท่า นิ้วชี้และนิ้วกลางของเจิ้นป๋องอไปข้างหลังผิดกฎกายวิภาคศาสตร์ ผิวหนังฉีกขาด เศษกระดูกสีขาวแทงทะลุเนื้อโผล่ออกมา นิ้วนางและนิ้วก้อยก็ห้อยยวบลงมาเหมือนหุ่นเชิดขาดสาย
เจิ้นป๋อส่งเสียงร้องโหยหวนไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ร่างของเขาถอยหลังโดยสัญชาตญาณ พยายามถ่างระยะ
แต่ลู่เฉินไม่เปิดโอกาสให้เขา
มือซ้ายยึดข้อมือขวาของเจิ้นป๋อไว้แน่น ดึงร่างเขากลับมา มือขวายกค้อนขึ้น ปลายค้อนยังมีเลือดและเศษเนื้อของเจิ้นป๋อติดอยู่
ค้อนแรกฟาดลงบนหัวของเจิ้นป๋อ
ปัง
เสียงร้องของเจิ้นป๋อหยุดชะงัก กลายเป็นเสียงครางกึกกัก เข่าทั้งสองข้างงอลง
ค้อนที่สองฟาดลงที่จุดเดิม
ปัง
เสียงกะโหลกยุบ ร่างของเจิ้นป๋อเหมือนกระสอบทราย เอนไปข้างหน้าอย่างหมดแรง หน้าผากพิงไหล่ของลู่เฉิน
ค้อนที่สาม
ปัง
เลือดและของเหลวที่หนืดกว่า บางอย่างกระเด็นใส่คอและกระดูกไหปลาร้าของลู่เฉิน อุ่นๆ เหม็นคาว
ค้อนที่สี่
ปัง
เจิ้นป๋อไม่ขยับอีกต่อไป ร่างของเขาลื่นหลุดจากไหล่ลู่เฉิน ทรุดลงกองกับพื้น เสื้อฮู้ดเปียกโชกไปด้วยเลือด แผ่ซ่านเป็นรอยเลือดสีเข้มบนพื้นซีเมนต์
ลู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น มือขวากำค้อนไว้ ไหล่ของเขายกขึ้นลง ร่างสั่นเทา นั่นคือปฏิกิริยาหลังอะดรีนาลีนลดลง ซี่โครงซ้ายและไหล่ขวาส่งความเจ็บปวดทื่อๆ แต่ความเจ็บปวดตอนนี้ถูกบางสิ่งที่แข็งแกร่งกว่ากดทับไว้ นั่นคือพลังชีวิตอันป่าเถื่อนที่ร่างกายยอดมนุษย์ เลเวล 1 นำมา
เขาก้มมองศพของเจิ้นป๋อ ลู่เฉินไม่อาเจียน ไม่สั่น ไม่ละสายตา
นอกหน้าต่าง ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนของย่านควีนส์ มีเสียงรถเบรกกระทันหันและเสียงไซเรนตำรวจดังวี้ดว้าย อย่างน้อยสามคัน ลู่เฉินค่อยๆ ยืนขึ้น เปลี่ยนค้อนไปถือมือซ้าย เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปผ่านช่องม่าน
ข้างล่างจอดรถเอสยูวีสีดำสามคัน
พวกเขามา"เร็ว"เกินไปแล้ว