"พ่อค้าหัวดำ หมายความว่าฉันขายแพงไปหรือไง?"
คริสตัลแกนระดับหนึ่งห้าเม็ดแลกผักกาดขาวหนึ่งหัว ราคานี้เจียงชิงเยว่คิดว่าก็พอรับได้
แม้ซอมบี้จะฆ่ายาก แต่ผักกาดขาวก็ปลูกยากเหมือนกัน
ไม่ได้คิดมากกับเรื่องราคา แถมเจียงชิงเยว่ยังไม่ทันได้ตรวจดูกะโหลกของราชาซอมบี้ตัวนั้นเลยด้วยซ้ำ
เธอพาหลงจิ่วซิงมุ่งหน้าไปยังจุดต่อไป
รู้ว่าซอมบี้จะรวมตัวกันในที่ที่มีคนพลุกพล่าน งั้นก็ง่ายมาก เธออาศัยอยู่ในเมืองเฉวียนสุยมานานหลายปี เรื่องที่ไหนคนเยอะ เธอรู้ดีที่สุด
นานๆ ครั้งจะเจอซอมบี้หลงทางสักหนึ่งสองตัว ถูกเจียงชิงเยว่แกล้งเหมือนล้อเล่น แล้วก็ตบตายทิ้งอย่างง่ายดาย
เห็นสีหน้าของเธอเคร่งเครียด หลงจิ่วซิงอดเป็นห่วงไม่ได้ถามขึ้นว่า "พี่เสี่ยวเยว่ เป็นอะไรไป?"
"ซอมบี้มันอ่อนแอเกินไป"
ก่อนหน้านี้ใช้แต่อาวุธฆ่า เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร พอได้ลองเชิงดูถึงได้พบว่า ซอมบี้พวกนี้กลับอ่อนแอกว่ามนุษย์ปกติยุคก่อนโลกล่มสลายด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะความเร็ว หรือความแข็งของกระดูก ดูยังไงก็เหมือนมนุษย์รุ่นถูกตัดสเปก
ถ้าไม่นับกลิ่นเหม็นสาบและหน้าตาน่าขยะแขยงของซอมบี้ ใครก็ฆ่าได้หมดยกเว้นคนแก่กับเด็ก
"อ่อนแอไม่ดีเหรอ?" หลงจิ่วซิงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเคร่งเครียดขนาดนั้น
"ดีอะไรกัน" เจียงชิงเยว่อธิบาย "พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่สร้างเขตทดลองไว้มากมายขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยซอมบี้ที่ไร้ภัยคุกคามต่อมนุษย์เข้ามา ไม่แบบนั้นก็ไม่บรรลุวัตถุประสงค์ของการทดลอง"
"ตอนนี้ซอมบี้พวกนี้อ่อนแอขนาดนี้ ก็ไม่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการทดลอง ดังนั้น มีโอกาสสูงที่วิวัฒนาการของซอมบี้จะเร็วจนคาดเดาไม่ได้"
พอเธอพูดแบบนั้น หลงจิ่วซิงก็เข้าใจขึ้นมา
ถ้าซอมบี้วิวัฒนาการเร็วเกินไป ลำบากแน่ๆ
เพราะจากสถานการณ์ปัจจุบัน มนุษย์แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ร่างกายจะได้รับการเสริมพลัง เกือบทุกคนสามารถเดินออกไปข้างนอกได้โดยไม่กลัวความหนาว แต่หมอกพิษก็เป็นปัญหาใหญ่
อีกอย่างที่จำกัดการเติบโตของมนุษย์ก็คือทรัพยากร นอกจากเรื่องกินอยู่เครื่องใช้แล้ว สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดก็คือของพิเศษ