ข้อเท็จจริงตรงกับที่เจียงชิงเยว่คาดการณ์ไว้เป๊ะ
พวกมันเคลื่อนไหวช้า กระดูกเปราะ เหมือนห่านโง่ ๆ แบบนี้ สำหรับมนุษย์แล้ว ภัยคุกคามไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คิดไว้
เมื่อมนุษย์ก้าวข้ามความกลัวต่อหน้าตาอันน่าเกลียดของซอมบี้ไปได้ก็จะพบว่า ซอมบี้เหล่านี้ล้วนเป็นพวกอ่อนแอที่พกของดีติดตัวมาด้วย
หลังลองเชิงไปเล็กน้อย ผู้คนนับไม่ถ้วนก็แห่กันออกมาจากบ้าน
ที่เห็นซอมบี้ตอนนี้ไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไป แต่เป็นความละโมบ
แค่คืนหนึ่งบวกกับวันหนึ่ง ซอมบี้ในเมืองเฉวียนสุยก็ถูกเก็บกวาดไปเกือบหมด การจะหาซอมบี้ที่รวมกลุ่มกันกลายเป็นเรื่องยากสุด ๆ
บางครั้งก็มีเหตุการณ์คนหลายคนแย่งซอมบี้ตัวเดียวกันด้วยซ้ำ
“กลับบ้านกันเถอะ” เจียงชิงเยว่เอาคริสตัลแกนที่ได้มาในครั้งนี้ใส่ในมิติส่วนตัว หาที่กินให้อิ่มดื่มให้พอแล้วพักสักครู่ จากนั้นก็พาพวกร่องจิ่วซิงกลับไปที่หลบภัย
ต้มน้ำตั้งหลายหม้อใหญ่ ผลัดกันอาบน้ำ
อาบจนสะอาดแล้ว เจียงชิงเยว่ถึงเริ่มนับของที่ได้มาในครั้งนี้
คลื่นความหนาวเย็นระลอกที่สามเพิ่งจะมาเยือน พวกเขาก็ออกไปหาซอมบี้ ไปตระเวนรอบเมือง ไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่นิด แต่จริง ๆ แล้วก็ผ่านไปแค่ยี่สิบกว่าชั่วโมงเท่านั้น
เที่ยวนี้ทำภารกิจซ่อนเร้นสำเร็จสองภารกิจ
ได้เหรียญการค้ามาหนึ่งแสนสองหมื่น ได้ของพิเศษสองชิ้น คือรองเท้าแตะขนสัตว์กับกะโหลกศีรษะราชาซอมบี้
นอกเหนือจากนั้น การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ที่สุดก็คือคริสตัลแกน
เจียงชิงเยว่ขนคริสตัลแกนออกมาเต็มตะกร้าใหญ่ ต้มน้ำหนึ่งหม้อล้างให้สะอาด จากนั้นก็เริ่มนับจำนวน
“สามหมื่นสามพันหกร้อยลูก”
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!” หลงจิ่วซิงที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งที่ก็ฆ่ามาตลอด แต่ก็ยังแปลกใจกับจำนวนนี้อยู่ดี
ถ้าฆ่ากันแบบนี้ ซอมบี้หนึ่งแสนล้านตัวคงหมดไปในไม่ช้า
เจียงชิงเยว่มองคริสตัลแกนพวกนี้ ก่อนอื่นก็ลองใช้เองสองลูกดู
พบว่าทุกครั้งที่ใช้ ค่าพลังจะเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด นอกเหนือจากนั้น ร่างกาย ประสาทรับกลิ่น สายตา ทุกด้านก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยอย่างมาก
“ของดี” เจียงชิงเยว่ดีใจที่ครั้งนี้ตัวเองไม่ได้เลือกที่จะหมอบอยู่ในที่หลบภัยแล้วใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่กลับออกไปแย่งซอมบี้ฆ่า